SaiRose...

தேடிச்சோறு நிதந்தின்று
பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி
மனம் வாடித்துன்பமிக உழன்று
பிறர்வாடப் பலச்செயல்கள் செய்து
நரை கூடிக்கிழப்பருவமெய்தி
கொடுங்கூற்றுக்கிரையெனப்பின்மாயும்
பல வேடிக்கை மனிதரைப்போலே
நானும் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?.....!


Tuesday, August 27, 2013

பதிவெழுதுவது நாறப்பொழப்புதானா?... – சத்தியமாய் இது தொடர் பதிவல்ல!

எனது சொந்தக்கதை – சோகக்கதை மட்டுமே இது...!!!
பதிவெழுத வந்து கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடங்கள் ஓடிவிட்டது... சிறுவயது முதலே எனக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த எழுத்தின் மீதான தாகத்திற்கும், என் மனதில் தோன்றும் கருத்துக்களுக்கும், சமூக, அரசியல் மீதான என் கோபதாபங்களுக்குமான வடிகாலாகத்தான் பதிவெழுத ஆரம்பித்தேன். 

ஆரம்ப காலத்தில் எனது டைரியில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த பல கவிதைகளுக்கு எனது வலைத்தளத்தில் அடைக்கலமளித்தேன்... (யாரும் கற்றுத்தராமலேயே நானாக முட்டி மோதி பிளாக்கரின் பலவித பயன்பாடுகளையும், சிறப்புகளையும், செயல்பாடுகளையும் இன்னமும்கூட கற்றுக்கொண்டேதான் இருக்கிறேன்...) கவிதை காலத்துக்கு பின்னர் என் ஆழ்மனதின் உண்மையான வெளிப்பாடுகள் எனது பல்வேறு அரசியல் மற்றும் சமூக கட்டுரைகள் மூலம் கொஞ்ச கொஞ்சமாக வெளிப்பட ஆரம்பித்தன...

இங்கே வெறும் மனக்குமுறல்களும், கோபக்கனல்களும் மட்டுமே எழுதுவதென்பது நம்மை வேடிக்கைப்பொருளாய் ஆக்கி பலரும் எள்ளி நகையாடும் பவர் ஸ்டாராக ஆக்கிவிடும் என்பது பதிவெழுத ஆரம்பித்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே பதிவுலகம் எனக்குக்கற்றுத்தந்தது... பலரையும் நம் தளத்தின் பக்கம் இழுக்க என்ன எழுதலாம் என்று தீவிரமாய் யோசித்த காலம் அது... 

சினிமாவை மிகவும் ரசிக்கும் நபர்களில் நானும் ஒருவன்... கிட்டத்தட்ட எனது 18 வயதிலிருந்து 28வது வயது வரையிலும் ஒரு சினிமா பாக்கியில்லாமல் எந்தப்படமாக இருந்தாலும் சரி... ரிலீஸ் ஆன அன்றே பார்த்து திரிந்தவன் நான்... (கோவை மற்றும் சென்னை போலீஸாருக்கு அப்போதெல்லாம் தினமும் இரவு தவறாமல் தரிசனம் கொடுத்தவன் நான்...) ஆனால் பதிவுலகில் நுழைந்த பின்னர் ஏனோ தெரியவில்லை, இன்னமும்கூட சினிமா விமர்சனம் எழுத எனக்கு மனமேயில்லை...

யாருமே இல்லாத டீக்கடையில் எத்தனை நாளைக்கித்தான் டீ ஆத்திக்கொண்டேயிருப்பது?... எதையாவது எழுதி குறைந்தபட்ச வாசகர்களையாவது எனது தளத்தின் பக்கம் இழுக்க சிந்தித்ததன் பலன், காமசூத்திரத்தின் சில பகுதிகளை தமிழில் எழுத ஆரம்பித்தது...

பதிவுலகில் என்னை யாரென்றே தெரியாத அந்தக்காலக்கட்டத்தில் (இப்போதும்கூட அப்படித்தான்!!!) அந்த காமசூத்திரத்தை தேடிவந்த அளவில்லா வாசகர் கூட்டம்... சீரியஸாய் அரசியல், சமூக பதிவெழுதிக்கொண்டிருந்த... எழுத நினைத்த... என்னை செருப்பால் அடித்து கரும்புள்ளி, செம்புள்ளி குத்தி கழுதை மேல் ஊர்வலம் ஏற்றியதைப்போல் இருந்தது...

தனிப்பட்ட சாதிகளை விமர்சித்து எழுதி பரபரப்பு வட்டத்துக்குள் ஒருநாளும் நுழையவில்லை நான்...

தனிப்பட்ட மதங்களை விமர்சித்து எழுதி பரபரப்பு வட்டத்துக்குள் ஒருநாளும் நுழையவில்லை நான்...

எனக்கு பிடிக்காத, எனது எண்ணத்திற்கு எதிர்மறையான கருத்துக்களைக்கொண்ட பதிவுகளை படிக்கும்போதும்... எதிர்மறையான கருத்துக்களையோ, பதிவெழுதியவரின் மீது தனிமனித தாக்குதல்களையோ எனது பெயரிலோ... அனானிமஸாகவோ ஒரு நாளும் எழுதியதில்லை நான்...

எப்படி நான் வாழ நினைக்கிறேனோ... அதேயளவு சென்சிட்டிவானவனும்கூட நான்... (அதுதான் என் வீக் பாயிண்ட்டும்!)...

எப்படி பதிவுலகம் புதிதாய் பதிவெழுத ஆரம்பிக்கும் பலரையும் கைதூக்கிவிட்டு காலம் காலமாய் அவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் பல நல்ல நட்புகளை உள்ளடக்கியிருக்கிறதோ... அதேப்போல பல விஷமிகளையும், விஷமத்தனங்களையும்கூட உள்ளடக்கியிருக்கிறது...

கொஞ்ச கொஞ்சமாக எனது எழுத்துக்களுக்கு கருத்துக்கள் வர ஆரம்பித்து நான் சந்தோஷப்படத்தொடங்கியபோது, கூடவே இறக்கை கட்ட ஆரம்பித்திருந்தது அனானிமஸ் தாக்குதல்கள்...

நான் ஒருபோதும் எனது கருத்துப்பெட்டியை மூடி வைத்துக்கொள்வதில்லை... ஒருபோதும் கமெண்ட் மாடரேசன் வைத்துக்கொள்வதில்லை... எனது பதிவில் இருக்கும் தவறுகளை யார் சுட்டிக்காட்டினாலும் சரி... அது உண்மையிலேயே தவறாக இருக்கும் பட்சத்தில் உடனடியாக அதைத்திருத்துவதோடு அந்தத்தவறை சுட்டிக்காட்டிய கருத்தையும் அழிக்காமல் நான் செய்த தவறுக்கு சாட்சியாய் அப்படியேதான் வைத்திருப்பேன்... இதுவரை எனது பதிவுகளின் வாயிலாக என் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட தனிமனித தாக்குதல்களையும் நான் அழித்ததில்லை...

உதாரணத்திற்கு இந்தப்பதிவுகளின் கருத்துக்களை கொஞ்சம் பாருங்கள்...

ஆரம்பத்தில் இது போன்ற அனானிமஸ்களின் கீழ்த்தரமான கருத்துக்களைக்கண்டு டென்ஷன் ஆனாலும் போகப்போக அதைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க என்னை நானே பழக்கிக்கொள்ள முயன்றேன்...

இது எனது தளம்... இங்கே எனது மனதில் தோன்றும் கருத்துக்களை எழுதும் முழுச்சுதந்திரம் எனக்கு உண்டு. அதே போல எழுதுவதின் வரையறைகளும், வரைமுறைகளையும் கவனமாக கையாளத்தெரிந்த அனுபவமும், வயதும்கூட எனக்கு உண்டு...

எப்படி எழுதும் சுதந்திரம் எனக்கு உள்ளதோ... அதேப்போல எனது கருத்துக்களுக்கு விவாதம் புரியும் வகையில் எதிர்க்கருத்துகூற எவருக்கும் உரிமை உண்டு... தாராளமாய் ஆரோக்கியமான விவாதம் புரியலாம்... ஆனால் கருத்துக்களுக்கு எதிர்க்கருத்துக்கள் கூறுவதை விட்டுவிட்டு... எழுதியவரை நிலைகுலையச்செய்யும் வகையில் ஆபாசமான வார்த்தைகளில் தனிமனித தாக்குதல்கள் தொடுப்பது எப்பேர்ப்பட்ட கேவலமான செயல் என்பது இது போன்ற நண்பர்களுக்கு உரைக்கவே உரைக்காதா?...

ஆரோக்கியமான விவாதமும் அரை வேக்காடு அனானிமஸ் தாக்குதல்களும் நிறைந்த இந்தப்பதிவின் கருத்துக்களையும் கொஞ்சம் பாருங்கள்...

இதில் நெல்லை கிருஷ்ணன் என்ற நண்பர் எடுத்துரைத்திருந்த எதிர் விவாதத்திற்கு பல்வேறு விஷயங்களையும் படித்து அலசி தனியாக ஒரு பதிவே எழுதி பதிலளித்திருந்தேன்... அதுதான் ஒரு விஷயத்தை எழுதுபவரின் கடமையும்கூட...

இப்படி ஆரோக்கியமான விவாதம் புரிய தயாராய் இருப்பவர்கள் எதிர்மறையான கருத்துக்களையிட தகுதியானவர்களே... நெல்லை கிருஷ்ணன் விவாதம் புரிந்தவிதம் மிகச்சரி... ஒருவேளை அவர் எனது பதில் பதிவை படிக்காமல் இருந்து அதனால் மீண்டும் விவாதத்தில் பங்கேற்காமல் இருந்திருக்கலாம்...

நீண்ட நாட்களாகவே பதிவுலகில் சிலபல நல்ல எழுத்துக்கள் பலரையும் சென்றடையாமல் சில குரூப்பிஸ பாலிடிக்சில் அமுங்கிப்போவது எனக்கு மிகப்பெரிய வருத்தத்தை கொடுத்துக்கொண்டேயிருந்தது... சரியென்று வாராவாரம் பதிவுலகில் வெளியாகும் கவிதைகள் அனைத்தையும் சேர்த்து படித்து தரம் பிரித்து பதிவிடத்தொடங்கினேன்...

இதில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருப்பவர்களும், இதைப்படிப்பவர்களும் இதற்கு வாக்களியுங்கள்... அப்போதுதான் இது பலரையும் சென்றடையும் என்று வெட்கத்தைவிட்டு நல்லதொரு நோக்கத்தில் நான் வேண்டியும் அதற்கான வாக்களிக்கும் நேரத்தை ஒதுக்கக்கூட பெரும்பான்மையோருக்கு நேரமில்லை... சத்தியமாய் நான் அதைக்குற்றம் சொல்லவில்லை... அது அவரவர் விருப்பம்... நானே வெறுத்துப்போய் முதன் முதலாக எனக்கு நானே போலி வாக்குகள் போட்டுக்கொண்ட பதிவுகள் அது... மூன்று வாரங்கள் அதைத்தொடர்ந்து எழுதினேன்... அதன்பிறகு மனசு வெறுத்துப்போய் நிறுத்திவிட்டேன்...

எழுதும் போது கவிதைகளை தரம்பிரித்து எழுத நீ யார் என்று கேட்கவும் ஆளில்லை... எழுதுவதை நிறுத்தியதும் ஏன் அதை நிறுத்திவிட்டீர்கள் என்று கேட்கவும் ஆளில்லை...!!! (இப்படியொரு நாறப்பொழப்பு தேவைதானா எனக்கு?...)
(எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒருவரே முப்பது ஓட்டுக்களும்கூட போடலாம் என்பது பதிவுலகில் பலரும் அறிந்திராத மற்றொரு முகம்...நானும் பலரது பல நல்ல படைப்புகளையும் எனது ஒரு சில படைப்புகளையும் ஏழு ஓட்டுக்கள் வரை போட்டு முன்பக்கத்தில் கொண்டுவரும் வேலையைச்செய்ய ஆரம்பித்து வெகுநாளாகிவிட்டது...!!! இது தவறுதான்... எனது நேர்மைக்கு நான் செய்யும் இழுக்குதான் என்பது புரிந்தும் சில நல்ல நோக்கங்களுக்காக இதைத்தொடர்ந்து செய்ய தயாராகவே இருக்கிறேன்... இதை விமர்சிக்கும் தகுதி தனக்குத்தானே ஓட்டுப்போட்டுக்கொள்ளும் மற்றும் ஒருவரே ஒன்றுக்கும் மேல் ஓட்டுப்போடும் பெரும்பான்மை சமூகத்துக்கு இல்லை என்பதால் இதுவரை தனக்குத்தானே ஓட்டுப்போடாத நல்லவர்கள் இதற்கு விளக்கம் கேட்கலாம்… இது அப்பட்டமான தவறுதான் என்றாலும் தவறை ஒத்துக்கொள்ள நான் தயாராகவே இருக்கிறேன்...)

எனது கதம்பமாலை தளத்தில் காமசூத்திரமும் கலந்திருப்பதால் பெரும்பாலானோர் நுழையத்தயங்கலாம் எனுமொரு எண்ணத்தில் நான் பதிவெழுத ஆரம்பித்த காலத்திலேயே நிறுத்தி வைத்திருந்த எனது மற்றொரு வலைப்பூவை தூசுதட்டி, கலவிக்கல்வி என்று பெயர் மாற்றி, கதம்ப மாலையிலிருந்து கலவியறிவு சம்மந்தமான இடுகைகளை பிரித்தெடுத்து அந்த வலைப்பூவில் பதிவிட்டேன்... (அதில் கமெண்ட் மாடரேஷன் இருந்தது எனக்குத்தெரியாது...)

இப்படிப்பிரித்த அடுத்தநாளே கலவியறிவுக்கட்டுரை ஒன்றில் ஒரு கமெண்ட்... வழக்கமாக அனானிமஸ்கள் கையாளும் கீழ்த்தரமான வேலையை மாசிலா என்று ஒருவர் கையாண்டிருந்தார்... (ஒருவேளை அனானிமஸாக கமெண்ட் போடுவதற்குப்பதிலாக மறதியில் தனது பேரோடு போட்டுவிட்டாரா என்று தெரியவில்லை...)

வலைப்பூவில் இவரது கீழ்த்தரமான கருத்தை நான் முதன் முறையாக கருத்தை அழிக்கும் வேலையைச்செய்து அழித்து விட்டமையால், எனது இ-மெயிலில் இருந்த அவரது கருத்தை அப்படியே உங்கள் பார்வைக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்...

[கலவிக்கல்வி...] New comment on காமசூத்திரம் கற்றுக்கொடுக்கும் கலவி நிலைகள் எத்தனை....
Thursday, 22 August, 2013 3:24 AM

From: 
"மாசிலா"
To: 
subra_be@yahoo.co.in

மாசிலா has left a new comment on your post "காமசூத்திரம் கற்றுக்கொடுக்கும் கலவி நிலைகள் எத்தனை...":

உங்க அம்மாவை உங்க அப்பா இப்படி எல்லாம் செய்துதான் உங்களை பெத்து எடுத்தாங்களா சாய்ரோஸ்? நான் இது போல செய்து பார்ப்பதற்துக்கு பழக்கப்பட்ட ஒரு ஆள் தேடுகிறேன் சார். உங்க அம்மா. விலாசம் தர முடியுமா சாய்ரோஸ்?

வந்தேறி ஆரிய பரதேசி நாய்கள் கஞ்சா அடித்துவிட்டு மண்ணிணன் பூர்வீக மைந்தர்களின் சிறுமிகள் மீது போதையில் சிறுவர்கள் சிறுமிகளின் மீது நடத்தேற்றிய பொர்னோகிராபி மற்றும் பெடோபிலிதான் இங்கு நீங்கள்புகழ் பாடும் காம சாத்திரம்.


Posted by
மாசிலா to கலவிக்கல்வி... at August 22, 2013 at 3:24 AM

இவரைப்பற்றிய லின்க்கில் சென்று பார்த்தபோது http://www.blogger.com/profile/09346282730823447790 தனது சுய அறிமுகத்தில் இவர் குறிப்பிட்டிருந்தது இதுதான்...  
About me
Gender
Male
Industry
Occupation
Location
Introduction
விளையாட்டு தொழில் துறை மூலம் தமிழுலகிற்கு பெரிய அளவில் சாதிக்க துடிக்கும் ஒரு அபார மனிதன்.
Interests
Favorite Music

பண்பாடு கலாச்சாரம் எனப்பேசும் ஒரு மனிதர் ஒரு எழுத்தின் குறையாய் தனக்குத்தோன்றியதை எப்படி விமர்சிக்கவேண்டும் என்ற குறைந்தபட்ச நாகரீகம் மற்றும் பண்பாடுகூட இல்லாமல் இருக்கிறார்...  இவரைவிட கீழ்த்தரமாய் இவரது இந்தக்கருத்துக்கு என்னால் பதில் சொல்லமுடியும் என்றாலும் அப்படியொரு வேலையைச்செய்ய எனக்கு மனமேயில்லை...

நான் எழுதிய கலவியறிவுக்கட்டுரையை விமர்சிப்பவர்களுக்கு எனது ஒரே பதில் எடுத்தோம், கவிழ்த்தோம் என்று விமர்சிக்காமல் எனது அனைத்து கட்டுரைகளையும் படித்துவிட்டு விமர்சியுங்கள்... அதேபோல எனது எந்த எழுத்தை விமர்சிப்பதானாலும் சம்மந்தப்பட்ட கருத்துக்களை விமர்சித்து எதிர் விவாதம் செய்யுங்கள்... அதைவிட்டு தனிமனித தாக்குதல்கள் செய்வது என்பது... நீங்கள் பெயரோடு வந்தாலும் சரி... அனானிமஸாக வந்தாலும் சரி... உங்களை ஒரு கேடுகெட்ட கீழ்த்தரமான ஜென்மமாகத்தான் மற்றவர்களை அறுவெருப்படையச்செய்யும் என்பதை கொஞ்சம் மனதில் கொள்ளுங்கள்...

கீழ்த்தரமான எழுத்துக்களை நான் ஒருபோதும் எழுதுவதில்லை என்பது என்னால் எக்காலத்திலும் அளிக்கமுடிந்த வாக்குறுதி...

இது போன்ற கருத்துக்களை அவாய்டு பண்ண கமெண்ட் மாடரேஷன் வைத்துக்கொண்டாலும் அது மற்ற வாசகர்களுக்குத்தெரியாமல் மறைத்துக்கொள்ள உதவுமேயொழிய நம் கண்களில் பட்டு நமது மனதைப்பாதிக்கும் வேலையைச்செய்யத்தான் செய்யும்...

ஒருவேளை கருத்துப்பெட்டியை நிரந்தரமாய் மூடிவிடுவதுதான் சரியான தீர்வா?...

இதைவிட மோசமான அனுபவங்களை இன்னும் பல பதிவர்கள் சந்தித்து அதை அவர்களுக்குள்ளாகவே டேக் இட் ஈஸி என்று டைஜஸ்ட் செய்திருக்கலாம்...

இதெல்லாம் பதிவுலகிலும், எழுத்துலகிலும் சாதாரணம் என்பது எனது புத்திக்கு நன்றாகப்புரிந்தாலும், மனதுக்கு இன்னும் புரியவில்லைதான்... பதிவெழுதுவது நாறப்பொழப்புதானா?... இந்த தேவையற்ற டென்ஷன்கள் நமக்கு தேவைதானா?... என்றொரு எண்ணம் என்னைச் சுற்றிக்கொண்டேயிருக்கிறது...

காயங்கள் தொடர்ந்து என்னை காயப்படுத்திக்கொண்டேயிருந்தாலும் எதிலிருந்தும் மீளும் சக்தி எனது எழுத்துக்களுக்கும், எனக்கும் உண்டு என்றே நம்புகிறேன்...

பதிவர் சந்திப்பும் அது குறித்த இடுகைகளும் எப்படியும் இன்னுமொரு இருபது நாட்களுக்கு மேலும் நீடிக்கும்... அந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் வெற்றிகரமாய் முடியட்டும்...

தொடர்ந்து தொய்வின்றி எழுத முயல்கிறேன்...

(இந்தப்பதிவுக்கும் வந்து எந்த அனானிமஸாவது கருத்துப்போடலாம் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்... இனி கீழ்த்தரமான கருத்துக்கள் உடனடியாக நீக்கப்படும் என்பதையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்...)

இது முழுக்க முழுக்க எனது தனிப்பட்ட ஆதங்கமும் கருத்துக்களும்தானேயொழிய எந்தவொரு தனிநபரையும் (கீழ்த்தரமான கருத்துக்களை வெளியிடுபவர்களைத்தவிர...) புண்படுத்தும் நோக்கில் எழுதவில்லை என்று மனதார உறுதிமொழி அளிக்கிறேன்...

நன்றி... மீண்டும் கூடிய விரைவில் சந்திப்போம்...!


Friday, August 23, 2013

பல்சுவை கதம்பம் - 4...

நான் சிந்தித்த, படித்த, பார்த்த, அனுபவப்பட்ட, கேள்விப்பட்ட, தெரிந்துகொண்ட, ரசித்த விஷயங்களையெல்லாம் உங்களுக்கும் அறிமுகப்படுத்துவதுதான் இந்த தொகுப்பு...

பல்சுவை கதம்பம்...

ரோஜாப்பூ : ஒரு குட்டிக்கவிதை / ஹைக்கூ...

நெருப்பின்றி
குளிர் காய்ந்தேன்...
என்னுடன் என்னவள்!...

செம்பருத்தி : அப்படியா?...

தானம் மற்றும் தர்மம் இரண்டும் வெவ்வேறானது... தானம் என்பது பலனை எதிர்பார்த்துச்செய்வது... தர்மம் என்பது எதையும் எதிர்பார்க்காமல் செய்வது!

 அரளிப்பூ : தத்துவம் நம்பர்-5001...!!!

ஒவ்வொரு பிறப்பிற்கும் மரணத்தைப்போன்ற நிச்சயிக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிச்சயமாய் வேறொன்றில்லை...!!! (பாத்து சூதனமா இருந்துக்கோங்க அப்பூ...)

லில்லி : நான் காணும் உலகங்கள் நீ காணவேண்டும்...
உலகில் கொட்டிக்கிடக்கும் விதவிதமான வீடியோக்களை யூ டியூப் போன்ற பல்வேறு இணையதளங்களில் பார்க்கலாம். ஆனால் இதில் எல்லாராலும் எல்லா வீடியோக்களையும் அடையாளம் கண்டு பார்த்துவிடமுடியாது. ஆகவே நான் ரசித்த சிலபல வீடியோக்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதுதான் இது...

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு திறமை என்பது பிறக்கும் போதே ஜீன்களில் நிர்ணயிக்கப்பட்டதுதான் என்பதை இந்தக்குழந்தைகளின் திறமையை பார்க்கும்போது சந்தேகமின்றி நம்ப முடிகிறது...

நமது பாரம்பரிய பரத நாட்டியத்தில் எத்தனையோ மேதைகள் எல்லாம் மிக சீரியஸாக நடனமாடிக்கொண்டிருக்கையில் இந்தக்குழந்தைகள் அதையெல்லாம் சும்மா அலேக்காக பந்தாடியிருப்பது கண்களை விரியச்செய்கிறது... இப்படியொரு பரதத்தை நிச்சயம் நீங்கள் வேறெங்கும் பார்த்திருக்கமுடியாது...



மிஸ் பண்ணாமல் கண்டிப்பாக பார்த்து ரசியுங்கள்... நிச்சயம் உங்களை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தும் நடனம்...

மல்லிகை : கொஞ்சம் தெரிஞ்சிக்கனும்...

ஒரு மனைவியானவள் தன் கணவனுக்கு எல்லாமுமாக இருக்கவேண்டும். அதாவது சமயத்தில் ஒரு தோழி போலவும், சமயத்தில் ஒரு அன்னையாகவும், சமயத்தில் ஒரு நல்ல அறிவுரையாளராகவும், சமயத்தில் ஒரு சமையல்காரியாகவும் என எல்லாமுமாக இருத்தல்வேண்டும்... ஆனால் படுக்கையறையில் மட்டும் பச்சைத்தேவடியாளாகத்தான் (கூச்சமற்று கணவனின் ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவளாக) இருக்கவேண்டும். அப்படியன்றி படுக்கையறையிலும் ஒருவள் மனைவியாகவே இருப்பாளேயானால் தன் கணவனை வேறொருத்தியுடன் பங்குபோட தயாராகிவிட்டாள் என்றுதான் அர்த்தம்...

லாவெண்டர் : போவோமா ஊர்கோலம்?...
இந்த வாரம் நாம் பயணிக்கப்போவது நியூஸிலாந்து... இங்கு நார்த் ஐலேண்டின் வெயிட்டோமோ என்ற பகுதியில் அமைந்திருக்கும் வெயிட்டோமோ க்ளோவார்ம் குகைக்குத்தான் இந்த வாரம் பயணிக்கப்போகிறோம்...


Waitomo என்பதற்கு maori மொழியில் wai என்றால் வாட்டர் என்றும் tomo என்றால் hole அல்லது shaft என்றும் அர்த்தமாம்... இந்தக்குகை 1887ம் ஆண்டு கண்டறியப்பட்டாலும் இதன் வயது கிட்டத்தட்ட முப்பது மில்லியன் ஆண்டுகள் என்று இதில் நிறைந்திருக்கும் சுண்ணாம்புப்பாறைகளின் மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தக்குகையில் அப்படியென்ன சிறப்பம்சம் என்று யோசிக்கிறீர்களா?... இருக்கிறதே... இந்தக்குகைக்குள் ஓடும் நீரில் படகுச்சவாரி அழைத்துச்செல்கிறார்கள்... அங்கே குகைக்குள் செயற்கை வெளிச்சமளிக்கும் எவ்வித விளக்குகளும் கிடையாது... குகையின் மேற்கூரை முழுவதும் ஒளிரும் தன்மையுடைய ஒருவித பூச்சிகள் ஒட்டிக்கொண்டு குகையை ஒளிமயமாய் ஜொலிக்கச்செய்யும் கண்கொள்ளா காட்சிதான் இக்குகையின் சிறப்பு... என்ன... குகைக்குள் பயணிக்கலாமா?...







இதுதான் அந்த ஒளிரும் பூச்சிகள்...


என்ன?... நியூஸிலாந்துக்கு எப்போ போவோம்னு யோசிக்கிறீங்கதானே?...

முல்லை : நான் ரசித்த புகைப்படம்...

வாரவாரம் நான் ரசித்த ஒரு புகைப்படத்தை நதிமூலம், ரிஷிமூலம் எல்லாம் தெரியாமல் ஜஸ்ட் லைக் தட் இந்தப்படம் இன்ன காரணத்தினால் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று அறிமுகப்படுத்துவதுதான் இது...


ஒரு புது உயிர் உலகத்துக்கு வந்த தன் முதல் பார்வையை அழகாய் விளக்கும் படம் இது என்பதால் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது... மற்றபடி இதை நீங்களும் ரசித்தீர்களா... இல்லையா... என்பது உங்கள் ரசனையைப்பொருத்ததுதான்...


தாமரை : நாட்டு நடப்பும்... முணுமுணுப்பும்!


நாட்டு நடப்பு -  வகுப்புவாத சக்திகளை தேர்தலில் தோற்கடிக்கவேண்டும் பிரதமர் மன்மோகன்சிங்...

முணுமுணுப்பு   அப்போ... ஊழல்வாத சக்திகளை அப்பிடியே வுட்டுறலாம்ன்றீங்களா?...!!!
                 ------------------------------------------------------
நாட்டு நடப்பு  இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் 3000மாவது கிளை மற்றும் SBIயின் 15000மாவது கிளை நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம் அவர்களால் திறந்துவைப்பு...

முணுமுணுப்பு  நிதியமைச்சரே... உங்களுக்கு ஒரு பழமொழி தெரியுமா?... ‘’ஒருத்தனுக்கு எந்திரிச்சு உக்கார்றதுக்கே வக்கில்லையாம், அவனுக்கு ஒம்போது பொண்டாட்டியாம்’’...
                ----------------------------------------------------------
நாட்டு நடப்பு  இலங்கையில் சிங்களப்பொதுமக்களில் யாருக்கும் தமிழர் மீது வெறி இல்லை… ஒரு வேளை சிங்கள ஆட்சியாளர்களுக்கு இருந்தாலும் இருக்கலாம்... – தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவர் பி.எஸ்.ஞானதேசிகன்.

முணுமுணுப்பு  இருந்தாலும் இருக்கலாமா?... பேஸ்புக்குல உங்களப்பத்தி இருந்த ஒரு கமெண்ட் இது...
‘’நான் சொல்லல?... ஆளு பாக்கத்தான் பொறி உருண்டை மாதிரி இருப்பாரு...ஆனா நல்லா காமெடி பண்ணுவாருன்னு...!!!’’
        -------------------------------------------------------------------
நாட்டு நடப்பு  நிலக்கரி சுரங்க ஊழல் கோப்புகள் மாயம் - பிரதமர் விளக்கமளிக்க எதிர்க்கட்சிகள் வலியுறுத்தல்.

முணுமுணுப்பு  மும்பை தீவிரவாத தாக்குதலப்போ புல்லட் புரூஃப் ஜாக்கெட்டுல புல்லட் துளைச்சு உயிரை விட்டாரே கர்காரே... அவர் போட்டிருந்த குண்டு துளைக்கிற(!) புல்லட் புரூஃப் ஜாக்கெட் கூட அப்பவே மாயமாப்போச்சு... ''அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா...''அப்பிடின்னு பிரதமர் விளக்கம் குடுப்பாரோ?...!!!

        -------------------------------------------------------------------
நாட்டு நடப்பு  பிரியாணி படத்தின் பாடல்கள் திருட்டுத்தனமாக இணையத்தில் வெளியீடு – போலீசில் புகார்...

முணுமுணுப்பு  நல்லவேளை படம் இன்னும் இணையத்துல வரலைன்னு சந்தோஷப்பட்டுக்கோங்க அப்பூ...

                   ------------------------------------------------------

என்ன மக்களே... நான் தெரிந்துகொண்ட சில விஷயங்களை நீங்களும்  தெரிந்துகொண்டதோடு பல்சுவையையும் சுவைத்தீர்களா?...

என்ஜாய்... மீண்டும் சந்திப்போம்...!!!

Thursday, August 22, 2013

வினோதினி வழக்கும் விநோத சட்டங்களும்...


2012, நவம்பர் மாதம் காரைக்காலில் வீசப்பட்ட ஆசிட் பலபேரது பரிதாபத்தையும்சமூக கோபத்தையும் தூண்டிய விஷயமானதுடெல்லி கற்பழிப்பு நாட்டையே உலுக்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில் என்ன நடந்தாலும் சரி... பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் குறையவே குறையாது என்ற சாபக்கேடுக்கிணங்க இந்த ஆசிட் சம்பவமும் சர்வ சாதாரணமாக நடந்தேறியது...

வினோதினி... எண்ணற்ற கனவுகளுடன் வாழ்ந்த ஒரு சாதாரண ஏழைப்பெண்... தன்னை வாட்ச்மேன் வேலை பார்த்து கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைத்த தந்தையையும் தன் குடும்பத்தையும் வறுமையின் நிறம்போக்கி வாழவைக்கவேண்டும் என்ற இலட்சியக்கனவில் வாழ்ந்த ஒரு சாமன்ய சமூக அங்கம்... எல்லாக்கனவுகளும் ஒரு அலட்சிய வெறியினால் ஒரே நொடியில் தந்தையின் கண்முன்னேயே சிதைக்கப்பட்டது...


வினோதினி... இன்ஜினியரிங் முடித்து சென்னையில் உள்ள ஒரு கம்ப்யூட்டர் நிறுவனத்தில் வேலை செய்து வந்திருக்கிறார். 2012, நவம்பர் 14ம்நாள் தீபாவளி விடுமுறை முடிந்து வேலை பார்க்கும் சென்னைக்கு காரைக்காலில் இருந்து புறப்பட பேருந்து நிலையத்துக்கு தந்தை மற்றும் குடும்ப நண்பர் ஒருவருடன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்த வினோதினியின் மீது திடீரென வீசப்பட்ட ஆசிட்... அவரது முகம், கண்கள் மற்றும் உடலோடு எதிர்காலத்தையும் சேர்த்தே சிதைத்துவிட்டது.

இதில் இன்னமும் கொடுமை என்னவென்றால் ஆசிட் வீசிய குற்றவாளியை “பொறுப்புமிக்க” காவல்துறை கைது செய்யவே... பொதுமக்கள் வெகுண்டெழுந்து போராட வேண்டிய அவலம் நடந்ததுதான்... ஏன் இவ்வளவு அலட்சியப்போக்கு... ஒருவேளை தங்களது சொந்தங்கள் ஏதாவது ஒன்று இப்படி பாதிக்கப்பட்டாலும்கூட குற்றவாளியிடம் ஏதாவது தேற்றிக்கொண்டு இப்படித்தான் அலட்சியமாய் இருப்பார்களா?... ஒரு சமூக அக்கறை இவர்களுக்கெல்லாம் பயிற்றுவிக்கப்படவே இல்லையா?...

எவ்வளவோ தடங்கல்களுக்கும், தாமதத்திற்கும் பின்னால்தான் குற்றவாளி என்று 27 வயது அப்பு என்ற சுரேஷ்குமாரை காவல்துறை கைது செய்திருக்கிறது. அப்போதும்கூட வினோதினி தரப்பில் குற்றத்திற்கு காரணமான இன்னும் மூன்று பேரை பணம் வாங்கிக்கொண்டு காவல்துறை வெறும் சாட்சியாக மட்டுமே வழக்கில் சேர்த்திருப்பதாக மீடியாக்கள் முன்னிலையிலேயே குற்றம் சாட்டப்பட்டது.


ஆசிட் வீச்சில் சிதைந்துபோன வினோதினி கண்பார்வையும் பறிபோய் கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதங்கள் காயங்களுடன் தவியாய் தவித்து சாவுடன் போராடி இறுதியாய் 12/2/013அன்று தனது நிறைவேறாத கனவுகளோடு சேர்ந்து தானும் இறந்தே போனார். கொலை முயற்சி வழக்காய் 31/1/2013ல்(?!!!) குற்றப்பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்கு அதன் பின்னர் கொலை வழக்காக மாற்றப்பட்டது.

இந்த வழக்கு விசாரணையின்போது குற்றவாளி சுரேஷ் தன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்கள் அனைத்தும் பொய்யானவை... தான் ரொம்ப ரொம்ப உத்தமன்... எந்தக்குற்றமும் செய்யாதவன் என்றுதான் நீதிமன்றத்தில் கூறியிருக்கிறான் (அல்லது) கூற பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறான்... இது எல்லாவற்றையும்விட கொடுமை அவனுக்கு 2013, மே மாதம் 23ம் தேதி நமது மாண்புமிகு சட்டத்தினால் நிபந்தனை ஜாமீன் வழங்கப்பட்டு சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறான்...(!!!)  
(பாதிப்புக்குள்ளான வினோதினியின் வீடியோப்பேச்சு ஆதாரம் இருந்தும்கூட வழக்குக்கு இந்தக்கதி!...ஒருவேளை வினோதினி சம்பவத்தின்போதே இறந்திருந்தால், சுரேஷ் குமார் எப்போதோ குற்றமற்றவராக விடுதலை செய்யப்பட்டு இந்நேரம் அடுத்த வினோதினியை தேடிப்பறந்திருப்பார்!!!...)

ஒரு வழியாக நீதி(!) விசாரணை முடிவடைந்து 20/8/2013ல் சுரேஷ்க்கு ஆயுள் தண்டனை வழங்கி காரைக்கால் கோர்ட்டு தீர்ப்பு சொல்லியிருக்கிறது. தீர்ப்பை படிக்கும் முன்னர் குற்றவாளி சுரேஷிடம் நீதிபதி ‘’உன் மீதான குற்றச்சாட்டுக்கள் முழுவதுமாய் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு நீ எதாவது சொல்ல விரும்புகிறாயா?...’’ என்று கேட்டதற்கு ‘’இங்கு நான் ஒன்றும் சொல்ல விரும்பவில்லை... நான் சொல்ல வேண்டியதை ஹைகோர்ட்டில் சொல்லிக்கொள்கிறேன்...’’ என்று பதிலளித்திருக்கிறார்...

அப்படியென்றால் தான் செய்த குற்றத்தை பற்றியோ, காரைக்கால் கோர்ட்டு வழங்கிய தண்டனை பற்றியோ குற்றவாளிக்கு எந்தவிதக் கவலையும் இல்லை... அவரது மனதில் இருப்பதெல்லாம் ஹை கோர்ட்டு... அதுவும் போனால் சுப்ரீம் கோர்ட்டு என்ற அசால்ட் மட்டும்தான்...

காரைக்கால் கோர்ட்டு குற்றவாளி சுரேஷுக்கு ஒரு லட்ச ரூபாய் அபராதம் விதித்து இ.பி.கோ.357ன் கீழ் அந்தப்பணத்தில் இருந்து 50 ஆயிரம் ரூபாயை வினோதினியின் குடும்பத்திற்கு வழங்கவேண்டும் என்றும் அப்படி சுரேஷ் அந்தப்பணத்தை கட்டத்தவறினால் மூன்று ஆண்டுகள் கூடுதலாக சிறைத்தண்டனை அனுபவிக்கவேண்டும் என்றும் மிகப்பெரிய நீதியை வழங்கியிருக்கிறது.

வினோதினியின் குடும்பத்திற்கு வழங்க உத்தரவிடப்பட்டிருக்கும் இந்த 50 ஆயிரம் ரூபாய் பணம் எல்லா இழப்புகளையும் சரிகட்டிவிடுமா?... 

வாழவேண்டிய ஒரு பெண்ணை தனது ஆதிக்கத்துக்கு கட்டுப்படவில்லை என்பதற்காக கொடூரமாக சிதைத்த ஒரு குற்றத்திற்கு இந்தத்தண்டனை போதுமானதுதானா?... 

இந்த நீதியோ...இல்லை அடுத்து ஹை கோர்ட்டில், சுப்ரீம் கோர்ட்டில் வழங்கப்படவிருக்கும் நீதியோ எதிர்காலத்தில் இது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட நினைப்போரின் மனதில் ஒரு நொடியேனும் தோன்றி, தண்டனை பயம் ஏற்படுத்தி குற்றம் செய்ய விடாமல் தடுக்குமா?... 
(ஒருவேளை  ஹை கோர்ட்டிலோ... இல்லை சுப்ரீம் கோர்ட்டிலோ... சுரேஷ் குமார் எந்தக்குற்றமும் செய்யவில்லை என்று குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமல் விடுதலை செய்யப்படலாம்... அப்படியாகும் பட்சத்தில் ‘’அப்போ... வினோதினி தன் மீது தானே ஆசிட் ஊற்றிக்கொண்டாரா?...’’ என்று யாரும் இங்கே கேள்வி கேட்டுவிட முடியாது…)

பெரும்பாலான கொலை வழக்குகளிலும், குற்றச்சம்பவங்களிலும் ஜாமீனில் வெளிவரும் குற்றவாளிகள் பலர் மீண்டும் மீண்டும் குற்றத்தில் ஈடுபடுவது வெட்ட வெளிச்சம்தான்... அப்படியென்றால் அப்படிப்பட்ட குற்றவாளிக்கு மறுபடியும், மறுபடியும் சட்டம் ஜாமீன் வழங்குவது ஏன்?... இது அவர்களை ஊக்குவிக்கும், சட்டத்தின் மேலிருக்கும் பயத்தைப்போக்கும் செயலாகாதா?...

வினோதினியின் வழக்கில் சிதைப்பட்ட நரகவேதனையிலும் வீடியோப்பதிவில் பேசிய அந்தப்பெண் ‘’என்னை மாதிரி யாருக்குமே நடக்கக்கூடாது’’ என்று கதறியதும், குற்றவாளிக்கு ஆயுள் தண்டனை, மரண தண்டனை இதெல்லாமே வேஸ்ட்... அவனுக்கும் இதே மாதிரி மூஞ்சில ஆசிட் ஊத்தனும்... அப்போதான் அந்த வலி, வேதனை எல்லாம் என்னான்னு புரியும்...’’ என்று புலம்பியதும் சட்டத்தின் காதுகளில் கடைசிவரையிலும் விழவே விழாதா?...



‘’தண்டனை என்பது குற்றம் செய்தவரை திருத்துவதற்குத்தானேயொழிய அவரை அழிப்பதற்கு அல்ல’’ என்று மனிதநேயம் பேசுவோர்க்கு, ‘’தண்டனை என்பது அதே போன்றதொரு குற்றச்செயலில் ஈடுபட நினைக்கும் வேறு நபர்களின் மனதில் பயத்தை உண்டாக்கி குற்றமே செய்யாமல் தடுக்கும் காரணியாக இருக்கவேண்டும்’’ என்ற எண்ணங்கள் தோன்றாதா?...

குழந்தைகளை கற்பழித்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள்... பெண்களை கற்பழித்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள்... காதலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் ஆசிட் ஊற்றிக்கொண்டேயிருப்பார்கள்... கொலை மேல் கொலையாக செய்து கொண்டேயிருப்பார்கள்... அவர்களைத் திருத்த மட்டுமே சட்டங்கள் தண்டனை வழங்குமா?... ஒருவேளை ஆயுள் தண்டனையே விதிக்கப்பட்டாலும்கூட அவரவர் வசதிக்கேற்ப சிறைச்சாலையிலேயே எவ்வித குற்ற உணர்வுமின்றி சொகுசாய் வாழ்வைக் கழிக்கலாம் என்பது இங்கே யாருக்குமே தெரியாதா?!!!...

இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாய் நடந்து கொண்டேயிருக்கும் இந்தக்கொடிய நிகழ்வுகள் சரியான தண்டனையின்றி... தண்டனையின் மீதான பயமின்றி வினோதினிக்கு முன்னாலும், வினோதினிக்குப் பின்னாலும்கூட தொடர்ந்து நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. இங்கே வினோதினிகள் மட்டும்தான் இறந்துகொண்டேயிருக்கிறார்களேயொழிய எந்த சுரேஷ் குமார்களும் திருந்தியதாய் தெரியவில்லை... பெண்களை ஒரு சக உயிராக மதிக்காமல் அவளை தங்களுக்கானதொரு பொருளாகவும், காமத்தின் வடிகாலாகவும், தன்னிடம் பணிந்து போகாத மற்றும் ஆசைக்கு இணங்காத தருணங்களில் அவளை அழிக்கும்வரை செல்லும் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் கொண்ட எண்ணங்கள் வளர என்ன காரணங்கள்?... யார் காரணம்?...

தனிமனித ஒழுக்கமின்மையா?...

பெண்களை இன்னமும் போதைப்பொருளாகவே பார்க்கும் சமூக அறிவின்மையா?...

பலவித தகவல்களையும் இளைய சமூகத்திடம் எளிதாகக்கொண்டு சேர்க்கும் தகவல் தொடர்பு மற்றும் ஊடக வளர்ச்சியா?...

காவல் துறையின் அலட்சியமா?...

நீதித்துறையின் பயனற்ற துருப்பிடித்த பழைய சட்டங்களா?...

யாருடைய தவறாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்... ஆனால் அது மீண்டும் மீண்டும் நடைபெறாமல் இருக்க ஒரே வழி... ‘’மிகக்கடுமையான, மிகக்கொடுமையான தண்டனைகள் மட்டும்தான்...’’

ஒரு நிரபராதி தவறாக தண்டிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாதே என்பதற்காக வகுக்கப்பட்ட ஜாமீன், அப்பீல் போன்ற சட்டத்தின் பக்கங்கள், குற்றவாளிகளை தப்பிக்கவிடும் ஓட்டைகளாக மாறி வெகு காலமாகிவிட்டது...

நேர்மையின் சின்னமாக வாழ நினைக்கும் வக்கீல்களும் நீதிபதிகளும், சட்டத்தை திருத்தும் / இயற்றும் அதிகாரத்தை அவர்களின் கைகளிலேயே ஒப்படைக்கும் ஆட்சியாளர்களும் உண்டாகும் நாள்வரையில் இங்கே வினோதினிகள் பொசுக்கப்பட்டுக்கொண்டேதான் இருப்பார்கள்... ‘’ஒருதலைக்காதலில் பெண்ணின் மீது வாலிபர் திராவக வீச்சு’’… என்ற ஒரு வரிச்செய்திகளோடு வரலாறு மாறாமல் நகர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கும்...

கடைசியாய் இந்த நாட்டு மக்கள் நம்பியிருப்பது நீதிமன்றங்களைத்தான் என்றாலும் அவைகள் குற்றவாளிகளையும், அப்பாவிகளையும் சரியாக தரம் பிரித்து தண்டனையைத் திருத்தும் நாள் வருமா?...

கேள்விகள் ஒரு போதும் ஓயாது...

மீண்டும் சந்திப்போம்...!