SaiRose...

தேடிச்சோறு நிதந்தின்று
பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி
மனம் வாடித்துன்பமிக உழன்று
பிறர்வாடப் பலச்செயல்கள் செய்து
நரை கூடிக்கிழப்பருவமெய்தி
கொடுங்கூற்றுக்கிரையெனப்பின்மாயும்
பல வேடிக்கை மனிதரைப்போலே
நானும் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?.....!


Wednesday, May 11, 2011

சுதந்திரம் ஒரு சாபக்கேடா? – மகாத்மா செய்தது சரிதானா?


ஒரு சிறு சுயவிளக்கம் ;-
கட்டுரையின் தலைப்பைப் பார்த்ததும் உங்களில் ஒரு சிலர் கோபம் கொள்ளலாம். ஒரு சிலர் ‘’இவனுங்களுக்கெல்லாம் வேற வேலையே இல்ல… எதைத்தான் விமர்சிக்கறதுன்னு ஒரு அளவே இல்லாமப் போச்சு…’’ என்று கட்டுரையை ஒதுக்க நினைக்கலாம். நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான்… இக்கட்டுரையை நான் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று எழுதி விடவில்லை. இரண்டு மாதங்களுக்கும் மேலாக வெவ்வேறு வகையான ஃபீல்டு ஒர்க் செய்திருக்கிறேன். கட்டுரையை முழுவதும் படிக்காமல் எந்தவொரு முடிவுக்கும் வராதீர்கள். முழுதுமாகப் படித்த பிறகு உங்கள் விவாதங்களை எடுத்து வையுங்கள். எனது தவறுகளைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள். எனது எண்ணத்திலும் கருத்திலும் தவறுகள் இருப்பின் திருத்திக் கொள்கிறேன்.

எண்ணற்ற தியாகங்களுக்குப் பிறகு கிடைக்கப் பெற்ற நமது சுதந்திரத்தை சாபக்கேடா என்று வினவும் இந்தக் கட்டுரையை எந்த விதத்திலும் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளின் தியாகத்தை இழிவுபடுத்தும் நோக்கில் எழுதவில்லை. அதுபோலவே நமது சுதந்திர இந்தியாவில் கோட்சே காலத்திலிருந்து இன்று வரையிலும் மகாத்மா காந்தியை எதிர்க்கும் கூட்டம் ஒன்று உண்டு. நான் எந்த வகையிலும் காந்தி என்ற தனிமனிதனையோ இல்லை அவரது கொள்கைகளையோ எதிர்க்கும் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவனல்ல.

எனது பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே எந்தளவுக்கு காந்தியையும் அவரது கொள்கைகளையும் ஆதரித்தேனோ அதே அளவு சுதந்திரம் வாங்கித் தந்த அவரது செய்கையின் மீது என் உள் மனதினில் ஒரு எதிர்ப்பும் உருவாயிற்று. அவ்வாறான எதிர்ப்புக்கு முழு முதற்காரணம் சுதந்திரத்திற்கு பிறகான நமது தாய்நாட்டின் சீரழிவுகள்தான். வெள்ளையர்களிடமிருந்து ஆட்சி, அதிகாரம், பதவி என மொத்தத்தையும் கைப்பற்றி தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இந்தியாவை ஆள நினைத்த ஒரு அரசியல்வாத கூட்டத்தின் சதிவலையில் சிக்கி சுதந்திரம் என்று போராடியவர்தான் மகாத்மா என்றழைக்கப்பட்ட மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி. ஆகவே இந்தக் கட்டுரை பிரிட்டிஷார் காலத்தில் இந்தியா அடைந்த முன்னேற்றங்களையும், சுதந்திரம் என்ற பெயரில் நம் தலையில் நாமே கொள்ளிக் கட்டையை எடுத்து சொரிந்து கொண்டதையும் பற்றிய ஒரு ஆதங்கக் கட்டுரை மட்டுமே.


பிரிட்டிஷ் காலடி ஒரு முன்னோட்டம் ;-

ஏழாம் நூற்றாண்டு முதல் 15ம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தில் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியும் அதன் கடல் வழி வாணிபங்களும் அரேபியர்கள், சுல்தான்கள், மொகலாயர்கள் ஆகியோரின் ஆதிக்கத்திலேயே இருந்துள்ளது. மே17, 1498ல் வாஸ்கோடகாமா இந்தியாவுக்கான புது கடல் வழியைக் கண்டு பிடித்து காலிகட்டில் காலடி வைத்ததுதான் மேற்கத்திய நாடுகள் இந்திய வாணிபச் சந்தையில் நுழையக் காரணமான முதல் அடிப்படை நிகழ்வாகும். அக்காலத்தில் முதலில் இந்தியாவில் வாணிபம் செய்ய நுழைந்தது போர்ச்சுகீசியர்கள் மட்டுமே. 1503ம் ஆண்டில் வாஸ்கோடகாமாவுக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்பட்ட அல்ஃபோன்ஸா என்ற போர்ச்சுகீசியத் தலைவரால் இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரைப் பகுதிகளில் பெரும்பாலானவை போர்ச்சுகீசியர்களின் ஆதிக்கத்துக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. முதலில் டையூ, டாமன், பாசின், பாம்பே, கோவா, மெட்ராஸ் சாந்தோம், பெங்கால் கூக்ளி மற்றும் சிலோனின் பெரும்பகுதிகளும் போர்ச்சுகீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட போதிலும் காலப்போக்கில் கோவா, டையூ, டாமன் தவிர மீதிப்பகுதிகள் அனைத்தும் டச்சு, ஃப்ரென்ச் மற்றும் ஆங்கிலேய ஆட்சியால் கைப்பற்றப்பட்டன. கோவா, டையூ, டாமன் மட்டும் 1961ம் ஆண்டுவரையிலும் போர்ச்சுகீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்துள்ளது.

போர்ச்சுகீசியர்களுக்குப் பிறகு தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வாசனைப் பொருட்கள் வாணிபத்தைக் குறிவைத்து டச்சுக்காரர்களால் 1602ம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனி 1605ல் அம்பாய்னா என்ற பகுதியையும், 1619ல் ஜகார்த்தாவையும், 1641ல் மலாக்காவையும் மற்றும் சிலோனின் பெரும்பகுதிகளையும் போர்ச்சுகீசியர்களிடமிருந்து கைப்பற்றியது. குஜராத், பெங்கால், பீகார், ஒரிஸ்ஸா மற்றும் கோரமண்டல் கடற்கரைபகுதிகளில் டச்சுக்காரர்களால் பல்வேறு தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டன. எனினும் அதற்கு பின் இந்தியாவில் நுழைந்த பிரிட்டிஷ்காரர்களால் டச்சு ஆதிக்கமும் பெரும்பாலான பகுதிகளில் வீழ்த்தப்பட்டது.

டச்சுக்காரர்களுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் வியாபாரம் செய்ய நுழைந்தவர்கள்தான் பிரிட்டிஷார். இங்கிலாந்தின் பொருளாதார நன்மைகளுக்காக டிசம்பர் 31, 1600ல் இங்கிலாந்து மகாராணி விக்டோரியாவால் எடுக்கப்பட்ட ஒரு முக்கிய நடவடிக்கையாக கிழக்கத்திய வாணிகம் முழுவதையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனி மட்டுமே கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. அப்போது வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதிகள் மொகலாய சாம்ராஜ்யத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது. 1609ம் ஆண்டு வில்லியம் ஹேக்கின்ஸ் என்பவர் பிரிட்டிஷாரின் வாணிபத்திற்கு அனுமதி கேட்டு அப்போதைய மொகலாயப் பேரரசர் ஜகாங்ஹூரின் அரசவைக்கு அனுப்பப்பட்டு அனுமதி மறுக்கப்பட்டு திரும்பினார். மீண்டும் 1617ல் சர் தாமஸ் ரோ என்பவர் மொகலாயப் பேரரசரிடம் அனுமதிக்காக அனுப்பப்பட்டார். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகே சர் தாமஸால் மன்னர் ஜகாங்ஹூரின் அனுமதியைப் பெற முடிந்தது. அதைத்தொடர்ந்து 1619ல் பிரிட்டிஷாரின் முதல் தொழிற்சாலை இந்தியாவின் சூரத் நகரத்தில் நிறுவப்பட்டது. அதன் பின்னர் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக விரிந்த பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தில் 1639ல் நிறுவப்பட்ட மதராஸ் செயின்ட் சார்ஜ் கோட்டையும் முக்கிய ஒன்றாகும். அதேபோல் 1668ல் சார்லஸ்-II என்பவர் போர்ச்சுகீசியர்களிடமிருந்து வரதட்சணையாகப் பெற்ற பாம்பேயை வருட வாடகை அடிப்படையில் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு கைமாற்றிக் கொடுத்தார். வெவ்வேறு பகுதிகளிலும் தங்களுடைய தொழிற்சாலைகளை அமைக்கத் தொடங்கிய பிரிட்டிஷார் அந்தந்த பகுதி ஆட்சியாளர்களுடனும் பல்வேறு வியாபார ஒப்பந்தங்கள் செய்து கொண்டனர். ஆரம்பகாலத்தில் பிரிட்டிஷாரின் அனைத்து நடவடிக்கைகளும் அவர்களின் வியாபாரம் சம்பந்தபட்டதாக மட்டுமே இருந்தன.
அங்கங்கே பிரிட்டிஷாரின் வியாபாரத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த மன்னர்களும் இருந்ததால் 1740 முதல் 1765ம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டங்களில் பிரிட்டிஷார் வியாபாரத்தில் மட்டுமன்றி அரசியல், ராணுவம் மற்றும் பொருளாதார ரீதியிலும் தங்களை பலப்படுத்திக் கொண்டனர். 1757ம் ஆண்டு தங்கள் வியாபாரத்திற்கு அனுமதியளிக்காமல் எதிர்ப்பு தெரிவித்த பெங்கால் நவாப்பின் மீது ராபர்ட் கிளைவ் என்பவரின் தலைமையில் பிரிட்டிஷ் படையெடுப்பு நடைபெற்றது. ப்ளாசி யுத்தம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்தப் போர் வழங்கிய வெற்றிதான் பிரிட்டிஷாரை வியாபாரிகள் என்ற நிலையிலிருந்து ஆட்சியாளர்கள் என்ற நிலைக்கு மாற்றிய அடிப்படை நிகழ்வாகும்.
பிளாசி யுத்தத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவின் பெரும்பகுதிகளை ராணுவ நடவடிக்கையின் மூலம் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததில் முக்கியமானவர் வாரன் ஹேஸ்டிங். துண்டு துண்டாக மன்னராட்சிகளின் கட்டுப்பாட்டில் சிதறிக் கிடந்த பகுதிகளை ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவாக உருவாக்கியதன் பெரும்பங்கும் இவரையேச் சாரும்.

ஒருங்கினைந்த இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரலும் அவரே. 1757ல் இருந்து 1857ம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியானது இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை தனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவந்தது. இந்நிலையில்தான் இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப்போராட்டம் என்றழைக்கப்படும் சிப்பாய் கலகம் 1857ம் ஆண்டு வெடித்தது. இருபக்கமுமே பெரும் இழப்புகளை ஏற்படுத்திய இந்நிகழ்வே இந்தியாவின் மீதான ஆளுகைப் பவரை கிழக்கிந்திய கம்பெனியிடமிருந்து இங்கிலாந்து பார்லிமெண்ட்டின் கைகளுக்கு மாற்றக் காரணமானதாகும். இதற்குப் பிறகு இந்தியாவை ஆள கவர்னர் ஜெனரல் அல்லது வைஸ்ராய் ஆஃப் இந்தியா என்ற பதவி உருவாக்கப்பட்டு அது இங்கிலாந்தில் செக்ரெட்டரி ஃபார் ஸ்டேட் ஆஃப் இந்தியா என்ற பதவி வகிக்கும் கேபினெட் மெம்பர் ஒருவரின் நிர்வாகப் பொறுப்பின் கீழ் செயல்படுமாறு வகுக்கப்பட்டது. அச்சமயத்தில் ராணி விக்டோரியா வெளியிட்டிருந்த அறிக்கையில் இந்தியாவின் பெண் கல்வியும், விதவைகள் மறுமணமும், மண வயதுக்கான வரம்புகளும், பெண்களுக்கான சமூக அந்தஸ்துகளுமே முக்கிய இடம் பெற்றிருந்தன.

பிரிட்டிஷார் காலடி வைத்தது முதல் 1947ம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டங்கள் சுதந்திரத்திற்காக போராடிய காலமாக மட்டுமே நமது வரலாற்றில் சித்தரிக்கப்பட்டனவே தவிர அக்காலத்தில் இந்தியா அடைந்த வளர்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் பெரும்பாலும் அமுங்கியேப் போயின அல்லது அமுக்கப்பட்டன. சுதந்திரம் மற்றும் அது சம்பந்தமான போராட்டங்கள் மட்டுமே நமது வரலாற்றுப் பாடங்களில் பதிக்கப்பட்டு பயிற்றுவிக்கப்பட்டது ஒரு தலைப்பட்சமானதாகும். ஒருவேளை ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே அவ்வாறு பழக்கப்பட்டதால் சுதந்திரப் போராட்டத்துக்கு எதிராய்ப் பேசுவது ஏதேனும் பிரச்சனையை உண்டு பண்ணுமென்று பிரிட்டிஷார் ஆட்சியின் உண்மை முகத்தை எழுத எவருக்கும் துணிவின்றிப்போனதா?

பிரிட்டிஷார் வழங்கிய வளர்ச்சிகள் என்னென்ன?

# பிரிட்டிஷார் இந்தியாவுக்கு வழங்கிய முதல் நன்மை பல்வேறு சிறு, குறுநில, மாமன்னர்களின் ஆளுமையில் சிதறிக் கிடந்த பகுதிகளையெல்லாம் கைப்பற்றி இணைத்து இந்தியா என்ற ஒருங்கிணைந்த நாடாக உருவாக்கியதுதான். இல்லையென்றால் இந்தியா என்றொரு தேசம் உருவாகியிருக்குமா என்பது கற்பனைக்கும் எட்டாத கேள்விக்குறியே!

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம்… பிரிட்டிஷார் கொடுமைக்காரர்கள்… என்றெல்லாம் வாய் கிழிய பேசுவோர்க்கு எனது முதல் கேள்வி பிரிட்டிஷார் காலடி படாமல் போயிருந்தால் எங்கேயிருந்து, எப்படி, எவரால் ஒருங்கிணைந்து உருவாகியிருக்கக் கூடும் இந்தியா என்றொரு தேசம்? இன்றளவும் மொழியினால் பாகுபட்ட பல்வேறு நாடுகளாக சிதறிக் கிடந்திருக்குமே தவிர வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணும் பாரததேசம் இருந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை என்பதுதானே நிஜம்?!

# பிரிட்டிஷார் நமக்கு வழங்கிய நாம் என்றென்றும் நன்றிக்கடன் பட்ட மற்றுமொரு முக்கிய நன்மை ‘’இந்தியன் ரெயில்வேஸ்’’.

சரியான சாலை வசதிகளும் போக்குவரத்தும் இல்லாத ஒரு தேசத்தில் 1832ம் ஆண்டு ரெயில்வேஸ்க்கான முதல் திட்ட அறிக்கை மதராஸில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. 1845ம் ஆண்டு மதராஸ் ரெயில்வே கம்பெனி, கிழக்கிந்திய ரெயில்வே கம்பெனி ஆகியவை தோற்றுவிக்கப்பட்டன. 1849 ஆகஸ்ட் 1ம் தேதி கிரேட் இண்டியன் பெனின்சுலார் ரெயில்வே இங்கிலாந்து பார்லிமெண்டில் சட்டம் நிறைவேற்றி ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது. அதே ஆகஸ்ட் 17ம் தேதி ‘’ஓல்டு கேரண்டி சிஸ்டம்’’ எனப்படும் இங்கிலீஷ் கம்பெனிகள் இண்டியன் ரெயில்வேஸில் இன்வெஸ்ட்மெண்ட் செய்வதற்கான திட்டமானது இறுதி செய்யப்பட்டது. 1852ம் ஆண்டு நவம்பர் 18ம் தேதி பாம்பே-தேனிக்கு இடையிலான 35கி.மீ தூரத்தில் இந்தியாவில் ரெயில் சேவையின் முதல் சோதனை ஓட்டம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதே 1852ம் ஆண்டு மெட்ராஸ் கேரண்டிடு ரெயில்வே கம்பெனியும் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. 1853ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16ம் தேதி மாலை 3.35மணிக்கு இந்தியாவின் முதல் ட்ரெயின் பாம்பேயிலிருந்து தேனி நோக்கிப் புறப்பட்டது.
1849ல் ஒரேயொரு கிலோமீட்டர் கூட ரெயில் பாதையில்லாத இந்திய தேசத்தில் 1929ம் ஆண்டு எல்லா மாவட்டங்களும் பயனடையும் வகையில் 41,000 மைல்கள் ரெயில்பாதை சேவை வழங்கப்பட்டதென்றால் அது பிரிட்டிஷார் நமக்கு வழங்கிய மிகப்பெரிய பரிசென்பதை மறுக்க இயலுமா?

இண்டியன் ரயில்வேஸ் நெட்வொர்க் 1870ல்

இண்டியன் ரயில்வேஸ் நெட்வொர்க் 1909ல்

வாதிப்பவர்கள் நிறைய பேர் பிரிட்டிஷார் ரெயில்வேஸை நிறுவியதற்கு காரணம் அவர்கள் வியாபாரத்திற்கான போக்குவரத்து நோக்கத்திலேயே என்கிறார்கள். இருக்கலாம்… ஆனால் அப்போது அவர்கள் இது எங்களுக்காக நாங்கள் தோற்றுவித்தது. இதில் இந்தியர்கள் எவரும் பயணம் செய்யக்கூடாது என்று தடைவிதித்ததாக வரலாறு ஏதுமில்லையே. அதுபோலவே சுதந்திரத்திற்கு பிறகு இது எங்கள் சொத்து என்று கூறி தண்டவாளங்களையெல்லாம் பெயர்த்தெடுத்துச் சென்று விட்டார்களா என்ன?
இன்னும் கொஞ்சபேர் ஜப்பான், தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளெல்லாம் எப்போதுமே காலணிஆதிக்கத்தில் இருந்ததில்லை. அவர்களெல்லாம் அவர்களுக்கான ரெயில் சேவைகளை அவர்களே தோற்றுவித்துக் கொள்ளவில்லையா? அதுபோலத்தான் நாமும் பிரிட்டிஷார் இல்லையென்றாலும் நாமே உருவாக்கியிருப்போம் இண்டியன் ரெயில்வேஸை என்று உருப்படாத வாதங்களை அடுக்குகிறார்கள். ஒருவேளை மன்னராட்சியில் சிதறிக் கிடந்த தேசங்களை ஒன்றிணைத்து நாமே இந்தியாவை உருவாக்கியிருந்தால் இந்தியன் ரெயில்வேஸையும் நாமே உருவாக்கியிருப்போம்தான். ஆனால் எப்போது? நமது ரெயில்வேஸின் இன்றைய நிலையை அடையவே இன்னும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியிருக்கும் என்பதில் எந்தவொரு ஐயமுமில்லை.
உலகின் மிகப்பெரிய ரெயில்வேஸ் வரிசையில் நமது இண்டியன் ரெயில்வேசும் இடம் பெறுகிறதென்றால் அது பிரிட்டிஷார் நமக்களித்த பரிசா இல்லையா என்பதை ஒவ்வொருவரும் மனசாட்சியில் கைவைத்துக் கேட்டுக் கொள்ளலாம். அதுபோலவே இன்றைய இண்டியன் ரெயில்வேஸின் புராதனச் சின்னங்களாய் மின்னுகின்ற ஒவ்வொரு ரெயில் நிலையங்களும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் கட்டப்பட்டவைகளே.

பாம்பே விக்டோரியா டெர்மினலாய் அன்று(1887)


மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி டெர்மினலாய் இன்று


மதராஸ் சென்ட்ரல் அன்று
(1874)




சென்னை சென்ட்ரல் இன்று


சென்னை எக்மோர்


கல்கத்தா ஹவுரா ஸ்டேசன்


# பிரிட்டிஷார் காலத்தில் நாம் பெற்ற மற்றுமொரு நன்மை கல்வியறிவு மற்றும் நாகரீக மறுமலர்ச்சி அடைந்த இந்தியா.
பிரிட்டிஷார் காலத்தில் கல்வியில் ஆங்கிலம் வலுக்கட்டாயமாகப் புகுத்தப்பட்டதாய் கதறுவோரெல்லாம் சுதந்திரம் அடைந்ததும் இந்தியக் கல்வியிலிருந்து ஆங்கிலத்தை அகற்றியிருக்க வேண்டியதுதானே? ஏன் செய்யவில்லை?... செய்ய மாட்டார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும், பிரிட்டிஷார் வகுத்துக் கொடுத்த கல்விப்பாதை சரியானதுதான் என்பது. ஒரு காலத்தில் பாம்புகளும் சாமியார்களுமாய் நிறைந்திருந்த தேசமிது. இன்று கல்வியிலும் நாகரீகத்திலும் நாம் அடைந்திருக்கும் வளர்ச்சி பிரிட்டிஷார் அமைத்துக் கொடுத்த அடித்தளத்தினால்தான் என்பதில் எவ்வித மாற்றுக் கருத்திலும் எனக்கு உடன்பாடில்லை.
இன்றைய சுதந்திர இந்தியாவின் பிரசித்தி பெற்ற பல அரசாங்கக் கல்விக் கூடங்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் கட்டப்பட்டதே. 1857ல் பாம்பே, கல்கத்தா, மெட்ராஸ் ஆகிய இந்தியாவின் முதல் மூன்று பல்கலைக்கழகங்கள் இலண்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் அடிப்படையில் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. அதன் தொடர்ச்சியாக 1882ல் இந்திய உயர்கல்வியின் வளர்ச்சி குறித்து ஆராய்வதற்காக எஜிகேஷன் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. 1904ம் ஆண்டு லார்டு கர்ஷன் என்பவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இண்டியன் யுனிவர்சிட்டீஸ் ஆக்ட் என்பதன் அடிப்படையில் முதல் மூன்று பல்கலைக்கழகங்களும் 1882ல் நிறுவப்பட்ட பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் 1887ல் நிறுவப்பட்ட அலாகாபாத் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றின் வரிசையில் இணைக்கப்பட்டன. பாம்பே, கல்கத்தா, மெட்ராஸ் ஆகிய இந்தியாவின் முதல் மூன்று பல்கலைக்கழகங்களின் கீழ் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட கல்லூரிகள் இயங்கியதால் 1916ல் மைசூர் பல்கலைக்கழகமும் , 1917ல் பாட்னா பல்கலைக்கழகமும் , 1918ல் உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகமும் நிறுவப்பட்டன. முதல் உலகப்போருக்குப்பிறகான காலகட்டத்தில் 1921ல் அலிகார், டாக்கா, லக்னோ பல்கலைக்கழகங்களும் 1922ல் டெல்லி பல்கலைக்கழகமும் , 1923ல் நாக்பூர் பல்கலைக்கழகமும் , 1926ல் ஆந்திரா பல்கலைக்கழகமும், 1927ல் ஆக்ரா பல்கலைக்கழகமும் , 1929ல் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகமும் தோற்றுவிக்கப்பட்டன.
பெண்கள் மனைவியாக, தாயாக, தாசிகளாக அடிமைப்படுத்தப்பட்டு ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்த தேசத்தில் அவர்களின் சுயஉரிமைக்கான பாதைகளைத் திறந்தது பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமே.

பெண்கள் படிப்பதே பாவம் என்று வகுக்கப்பட்டிருந்த பண்டைய இந்தியாவில் முதன் முதலில் பெண்களுக்கான கல்லூரியை நிறுவி பெண் விடுதலைக்கும் ஆண் பெண் சம உரிமைகளுக்கும் அடித்தளமிட்டவர்கள் பிரிட்டிஷாரே. ஜான் எலியட் டிரின்க் வாட்டர் பெத்யூன் என்பவரால் 1849ம் ஆண்டு கல்கத்தாவில் பள்ளிக்கூடமாக நிறுவப்பட்டு 1879ல் கல்லூரியாக உருவெடுத்த ‘’பெத்யூன் காலேஜ்’’தான் இந்தியாவின் முதல் பெண்கள் கல்லூரியாகும்.

இந்து விதவைகளின் மறுமணமும் பிரிட்டிஷாரால் ஆதரிக்கப்பட்ட மற்றுமொரு பெண்ணுரிமை நடவடிக்கையாகும்.
பிரிட்டிஷார் நம்மை ஆண்டகாலத்திலும் சுதந்திரப் போராட்டக் கொடி பிடித்துச் சுற்றாமல் ஒழுங்காய் கல்வி கற்றோர்க்கு அரசுத் துறையில் வேலைவாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன. படித்தவர்களுக்கான மரியாதையை பிரிட்டிஷ் அரசு ஒருபோதும் மறுத்ததாய் வரலாறு ஏதுமில்லை என்பதே அவர்களின் நிர்வாக மேன்மைக்கான சான்றாகும்.

# எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உலகத்தில் ஜனநாயகத்தின் கோவில் என்றழைக்கப்படும் நமது பாராளுமன்றக் கட்டிடமும் அதன் நடைமுறைகளும் பிரிட்டிஷாரால் உருவாக்கப்பட்டதுதான். இன்று வரை நாம் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் கூட முழுக்க முழுக்க பிரிட்டிஷாரை தழுவியதேயன்றி நாமாக சொந்தமாக உருவாக்கிக் கொண்டதல்ல என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?.
1861ம் ஆண்டில் இண்டியன் கவுன்சில்ஸ் ஆக்ட், இண்டியன் ஹைகோர்ட்ஸ் ஆக்ட் மற்றும் இண்டியன் பீனல் கோடு ஆகியவை பிரிட்டிஷாரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அப்படியே படிப்படியாக இந்தியா முழுவதும் பல்வேறு நீதிமன்றங்களும் பிரிட்டிஷாரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. 1912ம் ஆண்டில் இந்தியாவின் தலைநகராய் டெல்லியை ஆக்கியதும் பிரிட்டிஷாரே. 1919ம் ஆண்டில் உருவான கவர்ன்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா ஆக்ட் என்பதன் ஒரு பகுதியில் இரு அவைகளுடன் கூடிய இந்திய தேசிய நாடாளுமன்றம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இதே சட்டம்தான் 10ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு கமிஷனை நிறுவி இந்தியாவுக்கு சுயராஜ்ய உரிமை வழங்கலாமாயென்று பரிசீலிக்கவும் பரிந்துரைத்திருந்தது. பிரபலமான ஆர்கிடெக்ட் லுட்யென்ஸ் என்பவர் வடிவமைத்து, சர் ஹெர்பெர்ட் பேக்கர்ஸ் என்பவரின் நேரடிப்பார்வையின் கீழ் கட்டப்பட்டதுதான் நமது பாராளுமன்றக்கட்டிடம். 85மீட்டர் ஆரமும் 900மீட்டர் சுற்றளவும் கொண்டு வட்ட வடிவமாக கட்டப்பட்டது இதன் மற்றுமொரு சிறப்பம்சமாகும். ஆறு ஏக்கருக்கும் அதிகமான பரப்பளவில் கட்டப்பட்ட இந்தக் கட்டிடம் ஜனவரி18, 1927ம் ஆண்டு அப்போதைய வைஸ்ராய் ஆஃப் இந்தியா லார்டு இர்வின் என்பவரால் திறக்கப்பட்டது.

# சாலை வசதிகள், மின்சாரம், டெலிபோன், தபால்துறை, விமானச்சேவை என்று வளரும் நாட்டுக்கான அத்தனை அடிப்படைத் தேவைகளும் உடனுக்குடன் இந்தியாவுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினால்தான். வெறுமனே வியாபார நோக்கத்தில் மட்டுமே பிரிட்டிஷார் இதையெல்லாம் இந்தியாவில் நிறுவினார்கள் என்பது ஒப்புக் கொள்ள முடியாத வேடிக்கை விவாதமாகத்தான் தெரிகிறது.

# பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்தியாவில் தனிமனித வருமானத்தின் அளவு வெகுவாய்க் குறைந்து போனதாய் புள்ளிவிவரங்கள் அடுக்கப்படுகின்றன. வேலைக்கேச் செல்லாமல் சுதந்திரம், போராட்டம் என்று தெருவில் திரிந்து கொண்டிருக்கையில் எப்படி பெருகும் தனிமனித வருமானம்? அது சரி… சுதந்திரம் அடைந்த இத்தனை ஆண்டுகளில் தனிமனித வருமானத்தில் நாம் என்ன சாதித்துவிட்டோம்? வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வாழும் மக்கள் சதவீதம் இன்னும் ஏன் பூஜ்யமாகக் குறையவில்லை? இன்னும் என் மக்களை பிச்சையெடுக்க வைத்துக் கொண்டுதானேயிருக்கிறது உங்கள் சுதந்திரம்?...

# வெவ்வேறு அரசர்களின் கீழ் வெவ்வேறு சட்டதிட்டங்களில் அடைந்து கிடந்த மண்ணில், நாடு முழுமைக்கும் ஒரே சட்டதிட்டங்களை வகுத்து அமல்படுத்தியதும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமே. தனிமனித உயிருக்கும், உடமைக்கும் பாதுகாப்பு வழங்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அன்றைய பிரிட்டிஷ் சட்டங்களைத்தான் இன்றளவும் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதுமின்றி நாம் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் உள்நாட்டில் திருட்டு, கொலை, கொள்ளை மற்றும் கற்பழிப்பு போன்ற குற்றங்கள் வெகுவாய்க் குறைந்திருந்ததாகவே வரலாறுகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.

# பிரிட்டிஷ் அரசு நமக்கு வழங்கிய மற்றுமொரு முக்கிய அம்சம் எல்லைப்பாதுகாப்பு மற்றும் நிலையான அரசு. பல்வேறு மாடர்ன் அம்சங்களுடன் கூடிய பயிற்சியையும், இராணுவத்தையும் உருவாக்கிய பிரிட்டிஷ் அரசே இந்தியா மீது வேறு நாடுகளின் படையெடுப்பு நடவாமல் இருந்ததற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாகும். இன்றளவிலும் நமது இந்திய இராணுவத்தில் பிரிட்டிஷாரின் பல்வேறு நிர்வாக வழிமுறைகளும், பயிற்சி முறைகளும் மாற்றப்படாமல் பின்பற்றப்பட்டுக் கொண்டுதானிருக்கின்றன. ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு நிலையான அரசென்பது எவ்வளவு அவசியமென்று இப்போது நம்மில் பெரும்பாலானோர்க்குத் தெரியும். பிரிட்டிஷ் காலத்தில் அப்படியொரு நிலையான அரசு இருந்தது நிச்சயம் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு உதவியிருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

# சென்னை, பம்பாய், கல்கத்தா, கொச்சின், விசாகப்பட்டிணம் உட்பட நாடு முழுவதுமுள்ள ஏற்றுமதி, இறக்குமதிக்கான பல்வேறு துறைமுகங்கள் பிரிட்டிஷாரால் கட்டப்பட்டவைகளே.

கொல்கத்தா துறைமுகம் 1852


விசாகப்பட்டிணம் துறைமுகம்



# பழைய அரசர் கால வரிவிதிப்பு முறைகளை மாற்றி ஒழுங்குமுறைப்படுத்தியதும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்றாகும். பிரிட்டிஷ் அரசில் 1793ம் ஆண்டு லார்டு கார்ன்வாலிஸ் என்பவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பெர்மனெண்ட் செட்டில்மெண்ட் எனப்பட்ட பிரிட்டிஷ் ரெவின்யூ சிஸ்டத்தின் வருமான வரியும், சொத்து வரியும்தான் இன்றளவும் கொஞ்சம் மெருகூட்டப்பட்டு நாட்டுக்கு வருமானம் வழங்கும் சிறப்பான வழிகளாய்த் திகழ்கின்றன.

# பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் இன்னுமொரு முக்கிய அம்சம் நமது நீர்வளத்தைப் பாதுகாத்தது. நமது நாட்டின் முக்கிய நீர்த்தேக்கங்களும், அணைக்கட்டுகளும், பாசனக் கால்வாய்களும் பிரிட்டிஷாரால் திட்டமிடப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டவைகளே.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நீர்வளத்தைக் காக்க நமது இந்தியாவில் எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளை அலசினால் வெறும் ஏமாற்றமும் வெறுப்பும் மட்டுமே மிஞ்சுகிறது. அட… நீர்வளத்தை காக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் அழிக்கும் வேலையல்லவா நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஜீவநதிகளின் வயிற்றிலும் சாயப்பட்டரைக் கழிவுகள், தொழிற்சாலைக் கழிவுகள், சாக்கடைக் கழிவுகள் என்று எந்தவொரு குற்ற உணர்ச்சியோ, பொறுப்புணர்ச்சியோ இல்லாமல் கலந்து கொண்டிருக்கிறோமே… நமது நாளைய தலைமுறைகள் தண்ணீருக்கு அல்லல்படும் நேரத்தில் என்ன சாதிக்கப் போகிறது இந்தச் சுதந்திரம்? இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த நீர்வழித்தடமாக வந்திருக்க வேண்டிய கூவம் நதியைச் சிதைத்ததே நமது சுதந்திரச் சீரழிவின் சிறந்த உதாரணமாகும்.
பிரிட்டிஷார் ஆட்சி இன்னும் கொஞ்சம் தொடர்ந்திருந்தால் எப்போதோ தேசிய நதி நீர் இணைப்புத் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டு இப்போது பஞ்சமும், வெள்ளச்சேதமும் நம் பக்கத்திலேயே வராமல் தடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

# நமது நாட்டின் சட்டசபை கட்டிடங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், டவுன் ஹால்ஸ், சர்ச்சுகள், மருத்துவமனை மற்றும் மருத்துவக்கல்லூரிக் கட்டிடங்கள், ரயில் நிலையங்கள், பாலங்கள், தபால் மற்றும் தந்தி அலுவலகங்கள், மியூசியம்கள், நீதிமன்றக்கட்டிடங்கள் என பல்வேறு வகையான பெரும்பாலான கட்டிடங்கள் பிரிட்டிஷாரால் கட்டப்பட்டவைகளே.

சர்ச் கேட்-மும்பை



விக்டோரியா ஹால்-கல்கத்தா



ஹவுரா பாலம்-கல்கத்தா



தாஜ் ஹோட்டல்-மும்பை



செயின்ட் பீட்டர்ஸ் சர்ச்-ராயபுரம்,சென்னை



சாந்தோம் சர்ச்-சென்னை



# மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தியதும் பிரிட்டிஷாரே. இந்தியாவின் முதல் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு 1871-72ல் ஹெச்.பெவிர்லி என்ற பெங்கால் சென்சஸ் கமிஷனரால் நடத்தப்பட்டது. இந்த கணக்கெடுப்பில் சாதிவாரியான முறை அமல்படுத்தப்பட்டதுதான் இன்றளவும் உள்ள தீண்டாமை மற்றும் சாதிப்பாகுபாடுக்கு காரணம் என்று பிரிட்டிஷார் மீது குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. பிரிட்டிஷார் சாதிவாரியான கணக்கெடுப்பு நடத்தியதன் அடிப்படையே சமுதாய ஏற்றதாழ்வுகளை களையும் நோக்கத்தில்தான். அன்றைய பிரிட்டிஷ் கணக்கெடுப்பை குற்றம் சொல்லும் யோக்கியர்கள் இன்று சாதிவாரியாக அரசாங்கம் அளிக்கும் சலுகைகளை வாய்மூடிப் பெற்றுக் கொள்ளுவது ஏன்? இன்றும் 2011மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் சாதிவாரிக் கணக்கெடுப்பை அமல்படுத்துவது ஏன்? பிரிட்டிஷார் செய்தால் தவறு… அதையே நீங்கள் செய்தால் சரியா?
# இந்தியாவில் ஷேர் மார்க்கெட்டை அறிமுகப்படுத்தியதும் பிரிட்டிஷாரே. 1850ம் ஆண்டு பிரிட்டிஷார் கொண்டு வந்த கம்பெனீஸ் ஆக்ட் என்ற சட்டம் பல்வேறு ஜாயின்ட் ஸ்டாக் கம்பெனிகள் இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கப்பட காரணாமாயிருந்தது. தி நேட்டிவ் ஷேர் அண்டு ஸ்டாக் புரோக்கர்ஸ் அசோஸியேசன் என்ற பெயரில் பாம்பே ஸ்டாக் எக்சேன்ஜ் 1875ம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. 1899ம் ஆண்டு ஜேம்ஸ் மேக் கிளீன் என்ற எம்.பி யால் புரோக்கர்ஸ் ஹால் துவக்கிவைக்கப்பட்டது. 1930ம் ஆண்டு கட்டப்பட்டு அதே டிசம்பரில் துவங்கியதுதான் இன்றைய ஸ்டாக் எக்சேன்ஜ் இருக்கும் கட்டிடமாகும்.


# இப்படி இந்தியாவின் எந்தவொரு முன்னேற்றத்தைத் தொட்டாலும் பெரும்பாலும் அது பிரிட்டிஷாரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதாகவே இருக்கின்றன. பிரிட்டிஷார் இந்தியாவுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அத்தனை விஷயங்களும் சுதந்திரப் போராட்டம் என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் ஒதுக்கப்பட்டு மறைக்கப்பட்ட வரலாறாகிப்போனது.

மகாத்மா செய்தது சரிதானா? ;-

1869 அக்டோபர் 2ம் தேதி குஜராத்தில் போர்பந்தர் எனுமிடத்தில் பிறந்த காந்தி இலண்டன் யுனிவர்சிட்டியில் சட்டப்படிப்பு பயின்று முடித்து 1891ம் ஆண்டு இந்தியா திரும்பி இங்கே இரண்டு வருடங்கள் வக்கீலாகப் பயிற்சி செய்தார். பெரிதான வெற்றியாளராகாத நிலையில் தென்னாப்பிரிக்காவில் உள்ள ஒரு இந்திய நிறுவனத்திற்கு சட்டஆலோசகராக நியமிக்கப்பட்டு 1893ம் ஆண்டு டர்பன் நகரைச் சென்றடைந்தார். தென்னாப்பிரிக்க மண்ணில் அப்போதிருந்த நிறவெறியையும், இந்தியர்களைக் கேவலமாக நடத்தும் விதங்களையும் பார்த்த காந்தி 1896ல் வெள்ளை நிறத் தென்னாப்பிரிக்கர்களால் ஒரு ரயிலில் பயணம் செய்ய அனுமதிக்கப்படாமல் அவமானப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, தென்னாப்பிரிக்காவில் இந்தியர்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்கான போராட்டங்களை முன்னெடுக்கத் தொடங்கினார். அமைதி வழியிலான எதிர்ப்பு, அரசுக்கு ஒத்துழையாமை ஆகியவற்றையே தனது போராட்ட வழிகளாக கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினார். காந்தியைக் கவர்ந்த பிரபல ரஷ்ய எழுத்தாளர் லியோ டால்ஸ்டாயின் எழுத்துக்களே அவருடைய அமைதிப் போராட்ட வழிமுறைகளுக்கு அடிப்படையாகும். சமஸ்கிருதச் சொல்லான ‘’சத்யாகிரகா’’ என்பதை தனது போராட்டங்களின் அடிப்படையாக்கிக் கொண்டார். 1914ம் ஆண்டு தென்னாப்பிரிக்க அரசு காந்தியின் போராட்டங்களுக்கு செவிமடுத்து அவருடைய கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்றபிறகு இந்தியா திரும்பினார் திருவாளர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி.
இந்திய சுயாட்சிக்கான சுதந்திரப்போராட்டத்தில் காந்தியும் ஒரு தலைவரானார். முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகான காலத்தில் காந்தி மீண்டும் தனது சத்யாகிரக அஹிம்சைப் போராட்டத்தைப் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராகத் துவங்கினார். 1907ம் ஆண்டு முகம்மது அலி ஜின்னாவால் முஸ்லீம் லீக் தோற்றுவிக்கப்பட்டதும் ஒரு முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வாகும். இந்திய சுதந்திரப் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்காக 1919ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ரௌலட் சட்டத்தின் விளைவாக இந்தியா முழுவதும் சத்யாகிரக போராட்டம் மளமளவெனத் தொண்டர்களிடையே பரவத் தொடங்கியது.
ரௌலட் சட்டத்துக்கு எதிராக அமிர்தசரசில் கூட்டப்பட்ட கூட்டத்தில் ஜெனரல் டயர் என்பவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலைகளுக்கு நீதி கேட்டு காந்தியால் உருவாக்கப்பட்டதே ஒத்துழையாமை இயக்கம். இதன்படி இந்திய அதிகாரிகள் கூட்டம்கூட்டமாக பிரிட்டிஷ் வேலைகளை ராஜினாமா செய்தனர். அரசு அலுவலகங்கள், நிறுவனங்கள், நீதிமன்றங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டன. இந்தியக் குழந்தைகள் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பப்படாமல் நிறுத்தப்பட்டனர்.

இந்தியா முழுவதும் போலீஸாரின் லத்தி அடிகளையும் மீறி சாலை மறியல் போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. காந்தி கைது செய்யப்பட்டு விரைவிலேயே விடுதலையும் செய்யப்பட்டார்.
காந்தியின் சுயராஜ்ய போராட்டத்தின் மற்றுமொரு முக்கியமானது ‘’அயலார் பொருள் புறக்கணிப்பு’’ போராட்டம். இந்திய தொழில்களை காப்பதற்காக காந்தியால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்தப் போராட்டத்தின் போதுதான் அவர் கைராட்டையை சுற்றத்தொடங்கினார்.
1921ம் ஆண்டு இந்தியன் நேஷனல் காங்கிரஸ் முழுத்தலைமைப் பொறுப்பையும் காந்திக்கு அளித்தது. காந்தி தனது மேலாடையைத் துறந்து கொஞ்ச கொஞ்சமாக இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கத் தொடங்கியதில் அவரே சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முக்கிய அடையாளமாகிப் போனார். இந்தியர்கள் காந்தியை கடவுளுக்கும் மேலாகப் பார்க்கத் தொடங்கிய பிறகு அவருக்கு உருவான பேரே ‘’மகாத்மா’’.

1924முதல் 1930ம் ஆண்டு வரை அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கியிருந்த காந்தி மீண்டும் 1930ம் ஆண்டு சுதந்திரப் போராட்டத்தை தொடங்கி புதிய ஒத்துழையாமை இயக்கப் போராட்டத்தை அறிவித்தார். இதன் முக்கிய குறிக்கோள் பிரிட்டிஷாருக்கு வரி கொடுப்பதை எதிர்ப்பதாக இருந்தது. பிரிட்டிஷார் உப்புக்கு வரி விதித்ததை எதிர்த்து காந்தி நடத்திய உப்புச் சத்தியாகிரகம் எனப்படும் தண்டியாத்திரை ஒரு முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வாகும்.

அப்போது கைது செய்யப்பட்ட காந்தி 1931ல் விடுதலை செய்யப்பட்டார். 1931ல் அவர் மீண்டும் காங்கிரஸ் தலைவரானார். 1932ல் மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டபோது தீண்டாமைக்கொடுமைக்கு எதிராகச் சிறையிலேயே சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டதால் வேறு வழியின்றி பிரிட்டிஷாரால் விடுதலை செய்யப்பட்டார்.
1934ம் ஆண்டு காந்தி அரசியலில் இருந்து விலகியதைத் தொடர்ந்து ஜவஹர்லால் நேரு காங்கிரசின் தலைவராகி அப்போதே குடும்ப ஆட்சிக்கு வித்திடப்பட்டது.

1939ல் மீண்டும் காந்தி மேற்கொண்ட ஒரு உண்ணாவிரதப் போராட்டம் மிகப்பெரிய வெற்றியாய் அமைந்தது.

1944ல் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் முஸ்லீம் லீக்கும் காங்கிரசும் தங்களுக்குள் பேசித்தீர்த்து உடன்பாட்டிற்கு வரவேண்டும் என்ற ஒரு முக்கிய கன்டிஷனின் அடிப்படையில் இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வழங்க ஒப்புக்கொண்டது. 1947ல் பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வழங்கியபோது காந்தியின் ஒப்புதலின் அடிப்படையில் இந்தியா, பாகிஸ்தான் என்ற இருநாடுகளாக பிரித்து சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது.

அந்தப் பிரிவினைக்காகவும், பிரிவினையின் போதும் உயிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை இரண்டரை இலட்சத்தைத் தாண்டும் என்பது வரலாற்றுச் செய்தி. 1948, ஜனவரி 30ம் தேதி பிரிவினைக் கலவரத்துக்குப் பழிவாங்கும் நிகழ்வாக க கோட்சே என்ற இந்துவால் காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

சரி… இப்போது கட்டுரைக்கு வருவோம்.

# வரலாற்றை எப்படிப் புரட்டினாலும் பிரிட்டிஷார் சாதாரண மக்களை கொடுமைப் படுத்தியதாகவோ பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிராக அநீதி இழைத்ததாகவோ எங்குமே செய்திகளில்லை. வேலை வெட்டிக்கு போகாமல் சுதந்திரம் வேண்டும் என்று அவர்களையும் வேலை செய்ய விடாமல் சொறிந்து கொண்டிருந்தவர்களின் மீது மட்டுமே பிரிட்டிஷாரால் அடக்குமுறைகள் நடத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த அடக்குமுறையை அடிமைத்தனமென்றால் இப்போது நாள்தோறும் நாட்டில் நடைபெறும் போராட்டங்களில் நம்மக்கள் மீது நமது போலீஸாரே லத்தி சார்ஜ் செய்வதும், துப்பாக்கி சூடு நடத்துவதும் நடக்கிறதே… இதற்குப் பெயர் என்ன? போராட்டக்காரர்களை அடக்கும் உங்கள் தாமிரபரணி ஆற்றங்கரை துப்பாக்கிச்சூடு, நந்திகிராம துப்பாக்கிச்சூடு போன்றவைகள் தவறில்லையென்றால், ஜாலியன் வாலாபாக் துப்பாக்கிச்சூடு மட்டும் தவறாகுமா?... ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலைகளுக்குக் காரணமான குற்றவாளியை பிரிட்டிஷ் அரசு தப்பவிட்டதாய்க் கூறி கிளர்ந்தெழுந்த சுதந்திரப் போராட்டம் போபால் விஷவாயுக்கசிவுக் குற்றவாளிகளைத் தப்ப விட்டபோது எங்கே போனது?

# நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக பிரிட்டிஷார் விதித்த பல்வேறு வரிகளையும் எதிர்த்து கொதித்தெழுந்து போராடிச் சுதந்திரம் பெற்றதாய் வரலாறு சொல்கிறதே… சுதந்திரம் அடைந்து இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும் நாமெல்லாம் வருமான வரி, சொத்து வரி, விற்பனை வரி, வாட் வரி என்று எல்லா வரிகளையும் இன்னும் ஏன் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம்?... அட தண்டியாத்திரையின் வரலாற்றைப் பேசும் நாட்டில் இப்போது மட்டும் உப்புக்கு விற்பனை வரியில்லையா?...உங்களிடமிருந்து பிரிட்டிஷார் வரி வசூலித்து நாட்டின் வளர்ச்சிக்குச் செலவு செய்தால் அது அடிமைத்தனம். அதே வேலையை நீங்களே செய்தால் அதுதான் சுதந்திரமா? வேடிக்கையாக இல்லை?

# பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் நமது நாட்டின் செல்வங்களையெல்லாம் இங்கிலாந்துக்குத் திருடிச் சென்றுவிட்டார்கள் என்று குற்றம் கூறிக் கொண்டிருக்கிறோமே… நமது இலட்சக்கணக்கான கோடி பணத்தை கறுப்புப் பணமாக சுவிட்சர்லாந்திலும் இன்ன பிற வெளிநாட்டிலும் கடத்திப் பதுக்கியிருப்பவர்களை என்ன செய்யப்போகிறோம்? இதுதான் சுதந்திரம் நமக்கு வழங்கிய அளப்பரிய பலனா?

# பிரிட்டிஷ் இந்தியா-சுதந்திர இந்தியா என்றொரு ஒப்பீட்டை எடுத்துக் கொண்டால் எல்லா வகையிலும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவே மேலிருக்கும் வரலாறுகள் ஏன் எல்லாவிதத்திலும் மறைக்கப்பட்டன. சுதந்திரம் என்ற ஒற்றைச் சொல்லின் கீழ் ஒரு மிகப்பெரிய வரமான வரலாற்றை மறைத்தது எந்த விதத்தில் நியாயமாகக்கூடும்?

# அயலார் பொருள் புறக்கணிப்பு என்றொரு சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றின் உபயோகம்தான் என்ன? அந்த வரலாற்றின் அடிப்படைச் சுவடுகள் எங்கு போயின நம் நாட்டில்? பெப்சியும் கோக்கும் வந்து காளிமார்க் மற்றும் பவண்டோ குளிர் பானங்களை நசுக்கிய நிகழ்வுகள்தானே இன்று நாடு முழுவதும் எல்லாத் தொழில்களிலுமே நடந்து கொண்டிருக்கின்றன? குண்டூசியிலிருந்து கார்கள் மற்றும் ஏரோப்ளேன்கள் வரை வெளிநாட்டு இறக்குமதிக்கே மதிப்பளிக்கும் மனநிலைக்கு நாம் மாறிவிட்ட பிறகும் அயலார் பொருள் புறக்கணிப்பு போராட்ட வரலாறு இன்னும் நம் பாடப்புத்தகத்தில் இருப்பதுதான் சுதந்திரமா?

# ஒத்துழையாமை இயக்கம்… ம்ம்ம்ம்.. நாட்டுக்கு உருப்படியாய் நாலு நல்ல திட்டங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷாரைத் துரத்திவிட்டு இன்று திருட்டு அரசியல்வாதக் கூட்டங்களுக்கு ஓட்டளித்து முழு ஒத்துழைப்பும் வழங்கிக் கொண்டிருப்பதுதான் சுதந்திரம் நமக்கு வழங்கிய வரமா?

# இவ்வாறெல்லாம் விமர்சிக்கவும் எழுதவும் முடிகிறதே… அது சுதந்திரம் பெற்றதால்தானே என்பது முட்டாள்தனமான வாதமாகும். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலேயே சுதந்திரப் போராட்டம் தவிர மற்ற விஷயங்கள் அனைத்திலும் பத்திரிக்கை மற்றும் பேச்சு சுதந்திரம் முழுவதுமாய் காக்கப்பட்டதற்கு தாதாபாய் நவ்ரோஜியின் கட்டுரைகளே சாட்சியாகும். அதுமட்டுமில்லாமல் இன்று பிரிட்டனில் எவருக்குமே கருத்துச் சுதந்திரம் அனுமதிக்கப்படாமாலா இருக்கிறது? அதுபோலத்தான் இன்றும் நாம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்திருந்தால் நமது கருத்துரிமைச் சுதந்திரம் இதைவிட நன்றாகவே இருந்திருக்கும். இன்று வெளிநாடுகளில் ஆட்சியாளர்களின் தவறுகளைச் சாமான்யன் கூடத் தட்டிக் கேட்கும் நிலை இருக்கிறது. ஆனால் சுதந்திர இந்தியாவின் எந்தவொரு அரசியல்வாதியின் தவறையாவது சக்தி வாய்ந்த மீடியாவைத் தவிர சாமான்யன் எவனாவது தட்டிக்கேட்க முடியுமா? இதுதான் சுதந்திரமா?

# எப்படிப் பார்த்தாலும் ஒழுங்காய்ப் படித்து தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருந்தவர்களுக்கு இப்போதிருக்கும் சுதந்திரத்தை விட பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் அதிகம் இருந்தது என்பதே உண்மையான வரலாறாய் இருக்கிறது. மீண்டும் கூறுகிறேன்… வரலாற்றை அலசி ஆராயும்போது அது நமக்குணர்த்தும் செய்தி பிரிட்டிஷார் சாதாரண மக்களை கொடுமைப் படுத்தியதாகவோ பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிராக அநீதி இழைத்ததாகவோ எங்குமே செய்திகளில்லை. வேலை வெட்டிக்கு போகாமல் சுதந்திரம் வேண்டும் என்று அவர்களையும் வேலை செய்ய விடாமல் சொறிந்து கொண்டிருந்தவர்களின் மீது மட்டுமே பிரிட்டிஷாரால் அடக்குமுறைகள் நடத்தப்பட்டுள்ளன.

சுதந்திரம் என்ற பெயரில் நாடு முழுவதுமிருந்த எதிர்ப்பையும் சமாளித்துக் கொண்டு இத்தனை நன்மைகளையும் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறார்கள் என்றால் பிரிட்டிஷார் நம்மண்ணில் காலடி வைத்தது நமது வளர்ச்சிப் பாதைக்கான அடித்தளமே ஒழிய அடிமைத்தனமான வரலாறென்று பேசுவதற்கு வேலையே இல்லை. பிரிட்டிஷார் இன்னுமொரு 28வருடங்கள் இந்தியாவில் இருந்திருந்து 1975க்கு மேல் சுதந்திரம் வழங்கியிருந்தால் நமது இந்தியா இன்று கற்பனைக்கும் எட்டாத வளர்ச்சியுடன் மிளிர்ந்திருக்கும் என்பது கனவிலும் மறுக்க முடியாத உண்மை.


சுதந்திரம் என்ற பெயரில் வெள்ளைக்காரர்களின் வசமிருந்த நாட்டைக் கொள்ளைக்கார அரசியல்வாதிகளிடம் ஒப்படைத்து மகாத்மா செய்தது சரிதானா?...

கேள்விகள் ஒருபோதும் ஓயாது!...

8 comments:

  1. இந்த கட்டுரையை நீங்களே எழுதி இருந்தால்
    பிடியுங்கள் இந்த வார்த்தை மலையை...
    வாழ்த்துக்கள்
    மிக மிக அருமையான அலசல்..

    காந்தி - தேச துரோகி????/

    ReplyDelete
  2. வாழ்த்துக்களுக்கு முதலில் நன்றி. இக்கட்டுரையிலிருக்கும் வரலாற்று நிகழ்வுகள் மட்டுமே இரண்டு மாதங்களாய் தேடித்திரிந்து என்னால் தொகுக்கப்பட்டதே தவிர மீதியனைத்தும் எனது சொந்தக் கருத்துக்களும் படைப்புமே. மிகப்பெரிய மற்றும் கொஞ்சம் சர்ச்சையான கட்டுரை என்பதால் எவரும் விரும்பமாட்டார்கள் என்று எண்ணினேன். உங்களுடைய ரசனைக்கு என் நன்றிகள்!

    ReplyDelete
  3. I agree with you,

    Mahatma Gandhi is No 1 Culprit, who has spoiled our indian nation.

    ReplyDelete
  4. சிறப்பான பதிவு அண்ணா,பிரபலம் ஆகாதிருந்தால் துரதிருஷ்டமே...இன்று எனது முகநூலில் இந்த பதிவை பரப்புகிறேன்.நன்றி அண்ணா.

    ReplyDelete
  5. சிந்திக்கவைத்த பதிவு படங்களை அருமையாக இணைத்து உள்ளது நன்றாக உள்ளது தெரியாம இருந்த பல தகவலை தெரியப்படுத்தி யதற்கு நன்றி ப்ரிட்டிஷாரிடம் வாங்கிய சுதந்திரத்தை காந்திகுடும்பத்திடம் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் அடிமைப்பட்டு கிடக்கிறோம் அடிமையாக இருப்பதுதான் இந்தியர்கள் தலைஎழுத்தோ?

    ReplyDelete
  6. Great Effort, I too agree with your view.

    ReplyDelete