SaiRose...

தேடிச்சோறு நிதந்தின்று
பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி
மனம் வாடித்துன்பமிக உழன்று
பிறர்வாடப் பலச்செயல்கள் செய்து
நரை கூடிக்கிழப்பருவமெய்தி
கொடுங்கூற்றுக்கிரையெனப்பின்மாயும்
பல வேடிக்கை மனிதரைப்போலே
நானும் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?.....!


Saturday, March 26, 2011

கடவுளா… வெறும் கல்தானா?....!

கடவுளா… வெறும் கல்தானா?....!


ஆத்திகவாதிகள், நாத்திகவாதிகள்… நீங்கள் எவராயினும் சரி… இதப்படிங்க முதலில்…

கடவுளேயில்லை… கோயில்களில் இருப்பதெல்லாம் வெறும் கற்சிலைகளேயென்கிறது ஒரு கூட்டம். இல்லையில்லை அவனின்றி அணுவும் அசையாது… எல்லாம் இறைவன் செயலே என்கிறது இன்னொரு கூட்டம்… எதை நம்புவது? எப்படி நம்புவது? எதனால் நம்புவது?...

கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்ற கேள்விக்கு முன் நாம் விடை தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய கேள்விகள் ஏராளம்.
அறிவியல் பூர்வமான கேள்விகள் நிறைய உண்டு. அண்டவெளியையும் கிரகங்களையும் உருவாக்கியது யார்? உயிரினங்களை உருவாக்கியது யார்? பாக்டீரியாவிலிருந்து முதல் உயிரி தோன்றியதென்றால் அந்த பாக்டீரியாவை உருவாக்கியது யார்? பாக்டீரியா இயற்கையிலிருந்து உருவானதென்றால் அந்த இயற்கையை படைத்தது யார்? இப்படியான அறிவியல் ரீதியான தர்க்கத்தில் தொடர்சங்கிலி கேள்விகள் வந்து விழுந்துகொண்டேயிருக்கும். நாம் பார்க்கப்போவது அறிவியல் ரீதியான கேள்விகளல்ல! பின்னே?....

நம்பிக்கைக்கும் மூட நம்பிக்கைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
சாமியும் ஆசாமியும் ஒன்றாகுமா? – இப்படியான ஒரு சில கேள்விகளிலேயே நமது இந்தக்கட்டுரையின் பதில் அடங்கியிருக்கிறது.

கடவுள் என்னுடன் இருந்து எனது முயற்சியையும் கடின உழைப்பையும் வெற்றியடையச்செய்வார் என்று நம்பினால் அது தன்னம்பிக்கையுடன் கூடிய நம்பிக்கை. எந்தவித முயற்சியும் உழைப்புமின்றி கடவுளிருக்கிறார்… அவர் எனக்கு வெற்றியைத்தருவார் என்றால் அதுதான் மூடநம்பிக்கையின் ஆரம்பப்புள்ளி.

தேர்வெழுதச்செல்லும் ஒருவன் இரவெல்லாம் நன்றாகப்படித்து தேர்வுக்குத்தயாராகி காலையில் கோயிலுக்குச்சென்று வணங்கிவிட்டுத் தேர்வுக்குச் செல்லும்போது அவன் மனநிலையில் ‘’நாம் நன்றாகப்படித்திருக்கிறோம்’’ என்ற தன்னம்பிக்கையோடு ‘’நாம் கடவுளை வணங்கியிருக்கிறோம்… கடவுள் நம்மை வெற்றியடையச்செய்வார்’’ என்ற நம்பிக்கையும் சேர்ந்து அவனுக்கு அமைதியான ஆக்கப்பூர்வமான மனநிலையைத்தந்து அவனை வெற்றியை நோக்கி அழைத்துச்செல்கிறது. இதே நிலையிலிருக்கும் மற்றொருவன் தேர்வுக்குப்படிக்காமல் தயாராகாமல் இரவெல்லாம் கடவுளின் நாமம் பாடி, விடிந்ததும் கோயிலுக்குச்சென்று கடவுளை வணங்கிவிட்டு நேரே தேர்வறைக்குச்சென்று விட்டால் அவன் நிலையென்ன என்பது குறித்து விளக்கம் தேவையா? அவன் தேர்வில் முதன்மாணவனாக வெற்றிபெறுவானென்று நம்புவார் எவரேனுமுண்டோ? செய்யும் தொழிலே தெய்வம்; அன்பே சிவம்; எல்லாம் அவன் செயல்; இப்படி கடவுளைப்பற்றி கணக்கிலடங்கா சொற்றொடர்கள் உண்டு. அவற்றை நாம் ஆராயப்போவதில்லை.

நாம் அலசப்போகும் ஒற்றை வாக்கியம் ‘’நம்பிக்கையே கடவுள்’’.

எனக்குத்தெரிந்த நகைச்சுவையான கதையொன்று உண்டு. ஒருமுறை வெளியூர் சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்த ஒருவன் தனது ஊருக்குச்செல்லும் வழியிலுள்ள மலைப்பாங்கான காட்டை கடக்கும்முன் இருள் சூழ்ந்து கொண்டது. இன்னும் சிறிது நேரம் நடந்தால் ஊரை நெருங்கிவிடலாமென்ற நிலையில் அவன் மனம் காட்டிலேயே இரவைக்கழிக்க விரும்பவில்லை. ஆகவே இருளிலும் தொடர்ந்து நடந்து ஊரையடைந்து விட முடிவுசெய்து தொடர்ந்து நடக்கத்தொடங்கினான். அது மலைப்பாங்கான காட்டுப்பகுதியென்பதால் இருளில் உத்தேசமான நடையில் பள்ளமும் மேடும் மாறி மாறிக்கடந்தன அவனது கால்களில்.

இருளில் திடீரென நிலைதடுமாறி ஏதோவொரு பெரும்பள்ளத்தில் தலைகுப்புற விழத்தொடங்கினான் அவன். நீண்ட நொடிகளுக்கு மேலிருந்து கீழ்நோக்கி விழுந்து கொண்டேயிருந்த அவன் எப்படியும் எலும்புகூட மிஞ்சாது என்ற பயத்தில் கடவுளே காப்பாற்று என்று அலறினான். கைகால்களை பரப்பியபடி கீழ் நோக்கி விழுந்து கொண்டிருந்த அவன் கைகளில் திடீரென்று ஒரு மரக்கிளை பிடிபட்டது. தப்பித்தோம் பிழைத்தோமென அம்மரக்கிளையை கெட்டியாகப்பற்றிக்கொண்டு தொங்கத்தொடங்கினான். நேரம் செல்லச்செல்ல காட்டுவிலங்குகளின் சத்தமும் கைகளின் வலியும் அவனைக் களைப்படையச்செய்தாலும் எங்கே கைகளை விட்டுவிட்டால் பள்ளத்தில் விழுந்து சிதறிச்சாவதன்றி பிழைக்கவழியில்லையென்ற பயத்தில் மரக்கிளைகளை இன்னும் கெட்டியாகப்பற்றிக்கொண்டு தொங்கினான். அந்தப்பயத்திலும் பனியிலும் இருட்டிலும் அவனது மனம் மட்டும் கடவுளே காப்பாற்று என்று வேண்டிக்கொண்டேயிருந்தது.
நள்ளிரவு தாண்டிய பின்னிரவில் திடீரென அவனுக்கு காட்சியளித்த கடவுள் மகனே என்ன ஆயிற்று உனக்கு? என்றார். அதற்கு அவன் ‘’அய்யா கடவுளே நான் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருக்கையில் இருளில் மலைப்பாதையில் காலிடறி இந்த அதள பாதாளத்தில் விழ நேர்ந்தது. எப்பிறப்பில் நான் செய்த புண்ணியமோ… பள்ளத்தில் விழுந்து சாகாமல் இந்த மரக்கிளையைப்பிடித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரமாய்த் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். எப்படியாவது என்னைக்காப்பாற்றுங்கள் கடவுளே’’ என்று கெஞ்சினான். உடனே கடவுளும் ‘’ சரி மகனே… நீ தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் உனது கைகளை விடு. நான் உன்னைக்காப்பாற்றி உனது வாழ்வு சிறக்க உனக்கொரு வரமும் தருகிறேன்’’ என்றார். இவனோ ‘’ அய்யா… நானே அதளபாதாளத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னைப்போய் கைகளை விடச்சொல்கிறீர்களே… எப்படி முடியும்?. நீங்கள் முதலில் என்னைக்காப்பாற்றுங்கள். பிறகு நான் கைகளை விடுகிறேன் ’’ என்றான். ஆனால் கடவுளோ ‘’ இல்லை மகனே… நீ முதலில் கைகளை விடு. நான் உன்னைக்காப்பாற்றுகிறேன் ’’ என்றார். இவனோ ‘’ இல்லையில்லை… முதலில் நீங்கள் என்னைக்காப்பாற்றுங்கள் ‘’ என்றான்.

இப்படியான உரையாடலிலேயே விடியும் நேரம் நெருங்கிப்போனது. கடவுள் அவனிடம் ‘’ மகனே, இறுதியாய் கேட்கிறேன். உனது கைகளை விட்டாயானால் நான் உன்னைக்காப்பாற்றி உனக்கொரு வரமும் தருகிறேன். விடுகிறாயா? இல்லையா? ‘’ என்றார். இவனோ ‘’ இல்லையில்லை… முதலில் நீங்கள் என்னைக்காப்பாற்றுங்கள். அதன் பிறகு நான் கைகளை விடுகிறேன் ‘’ என்றான். கோபமாகிப்போன கடவுள் ‘’ சரி… நீ என்னை நம்பவில்லையல்லவா?... உன் விதிப்படி எல்லாம் நடக்கட்டும் ’’ என்று கூறிவிட்டு மறைந்துபோனார். இவனோ ‘’ நம்மை காப்பாற்ற வந்த கடவுளும் மறைந்துவிட்டார்… நமக்கு அவர் தருவதாய்ச்சொன்ன வரமும் இனி கிடைக்கப்போவதில்லை… என்ன செய்யப்போகிறோமோ? ‘’ என்று பயந்துகொண்டே உயிரைக்காப்பாற்றிக்கொள்ள தொடர்ந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

எப்படியோ நேரம் கடந்து பொழுதும் புலர்ந்து சூரியனும் உதித்தது. தொங்கிக்கொண்டிருந்த கைகளின் வலி தாங்கமுடியாமல் ‘’ இனி எவரும் நம்மைக்காப்பாற்றப்போவதில்லை, நமக்கு மரணம் நெருங்கிவிட்டது ‘’ என்ற பயத்துடன் நாம் எவ்வளவு உயரத்தில்தான் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறோமென்று கீழே குனிந்து பார்த்தபோதுதான் இரவெல்லாம் தெரியாதது வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது… தரைக்கும் அவன் கால்களுக்கும் இருந்த இடைவெளி வெறும் மூன்றடிகூட இல்லை……!!!

இந்தக்கதையை வெறும் நகைச்சுவையாக மட்டும் கருதாமல் அதிலிருக்கும் சில சங்கதிகளைச்சிந்தியுங்கள். எளிதாகப்புரிபடும் உங்களுக்கு ‘’நம்பிக்கையே கடவுள் ‘’.

ஆதிகாலத்திலிருந்து நமக்கு கூறப்பட்ட சில பழக்கங்களை அலசுவோம். ‘’ நல்ல பாம்பை அடித்துக்கொன்றால் அதை அப்படியே போட்டுவிடாமல் பாலும் பழமும் ஊற்றி புதைக்கவேண்டும். எரிக்கவும் கூடாது. அவ்வாறு செய்யாவிடில் பாம்பு நம்மை பழிவாங்கிவிடும் ‘’ என்பார்கள். மெத்தப்படித்த நம்மில் பலரும் இது ஒரு வடிகட்டிய மூடநம்பிக்கை என்போம்… அப்படித்தானே?

அதுதானில்லை! நல்லபாம்பைக் கொன்றுவிட்டு அதை அப்படியே போட்டுச்சென்றால் அதன் விஷம் காற்றில் கலக்கவோ இல்லை எவராவது தெரியாமல் மிதித்து அதன் விஷம் காலில் ஏறவோ வாய்ப்புகள் மிக அதிகம். அதேபோலத்தான் அதை எரித்தாலும் அதன் விஷம் காற்றில் கலக்க வாய்ப்புண்டு. ஆனால் இதையெல்லாம் எடுத்துக்கூறி இப்படி இப்படி நடந்துவிட வாய்ப்புண்டு, அதனால் அதை புதைத்துவிடு என்றால் நம்மில் எத்தனைபேர் அதை கேட்டு நடப்பார்களென்று நினைக்கிறீர்கள். அதனால்தான் ‘’நல்லபாம்பு சாமிப்பாம்பு’’, ‘’பழிவாங்கும் பாம்பு’’ என்பன போன்ற கதைகள் புகுத்தப்பட்டன. அதற்காக புற்றுக்குள் பால் மற்றும் முட்டை ஊற்றுவதையும், பாம்பைப்பார்த்தவுடன் ‘’அம்மா… நாகம்மா’’ என்று விழுந்து வணங்குவதையும் இந்த வரிசையில் சேர்க்கமுடியாது. அவையெல்லாம் நிச்சயமாக வடிகட்டிய மூட நம்பிக்கைகளே. (பாம்பை பார்த்தவுடன் அம்மா.. நாகம்மா என்று அதன் முன் விழுந்து வணங்கினால் அது நம் நடு மண்டையில் நச்சென்று கொத்திவிட்டு ஓடிவிடும்… ஜாக்கிரதை!) விஷப்பாம்பை அடித்துக்கொன்றால் அதை புதைத்துவிடவேண்டும் என்ற செய்தியை விதைப்பதற்காக மனிதனுக்குள் புகுத்தப்பட்ட விஷயத்துடன் காலவளர்ச்சியில் நாகம்மா போன்ற இன்னபிற மூடநம்பிக்கைகளும் வரிசை கட்டிக்கொண்டன.

மனிதசமூகத்தின் நன்மைக்காகவும் நாகரீக வளர்ச்சிக்காகவும் மனசாட்சியின் ஒழுக்கத்திற்காகவும் மனிதனால் மனிதனுக்குள் புகுத்தப்பட்ட விஷயமே கடவுள் நம்பிக்கை. இப்படி கடவுள் என்ற பெயரில் இன்று நடக்கும் கலவரங்களும், அக்கிரமங்களும், அசிங்கங்களும் அன்றே தெரிந்திருந்தால் நிச்சயமாய் மனிதன் கடவுள் என்ற ஒன்றை படைத்திருக்கவேமாட்டான். மனதை நெறிப்படுத்த வேண்டிய மதங்கள் இப்படி மனிதனை வெறிப்படுத்தும் என்று தெரிந்திருந்தால் நிச்சயமாய் மதங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்காது. இப்போதும் கூட ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை. படிப்பறிவு வளர வளர பகுத்தறிவு தானாய் வளரும். பகுத்தறிவு முழுவதுமாய் வளரப்பெற்ற ஒரு சமூகத்தில் கடவுள் என்பது உணர்வுகளையும் மதங்களையும் தாண்டி ஒரு நம்பிக்கை மட்டுமேயென்பது நிச்சயம் உணரப்படும்.

இவ்வாறு கூறுவதால் எனக்கு நாத்திகன் என்ற முத்திரை குத்திவிடாதீர்கள். எங்கள் வீட்டு பூஜையறையில் எல்லாமத கடவுள் படங்களையும் வைத்து வணங்கும், கடவுள் என்ற ‘’நம்பிக்கை’’ கொண்ட (நம்பிக்கை மட்டுமே… மூடநம்பிக்கைகளல்ல) மனிதனே நானும். ஆனால் கடவுளென்ற ஒன்றை நான் மதங்களாக ரகங்களாக என்றுமே பிரித்துப்பார்க்காமல் எனது தன்னம்பிக்கைக்கு வலிமை சேர்க்கும் நம்பிக்கையாக மட்டுமே இன்றுவரை வணங்கி வருகிறேன். பிறரைப்பாதிக்காத பிறரை ஏமாற்றாத எந்தவொரு நம்பிக்கையும் நிச்சயமாய் மூடநம்பிக்கை ஆகாது.

‘’ஏழையின் சிரிப்பினில் இறைவனைக்காண்போம்’’, ‘’ஏழைக்கு ஆற்றும் தொண்டே இறைவனுக்காற்றும் பணி’’ என்ற மனிதம் ததும்பும் வார்த்தைகள் நம் மக்களுக்கு புரியாமலேயே போனதேன்? சகமனிதர்களின் துன்பங்களையும் வறுமையையும் பற்றி கொஞ்சம் கூட சிந்தனையின்றி தங்கத்தையும், வெள்ளியையும் கோடிக்கணக்கான பணத்தையும் கோயில் உண்டியலில் கொட்டுவதேன்? உண்டியலில் கொட்டப்படுபவை கடவுளைச்சென்றடைவதில்லை. அரசின் கஜானாவையே சென்றடையுமென்ற நிதர்சனம் எப்போது விளங்கப்போகிறது நம்மக்களுக்கு?

இந்தானந்தா சாமி, அந்தானந்தா சாமி, அவதாரம், அம்மா என்றெல்லாம் சாதாரண மனிதர்களை கடவுளாய்க்கொண்டாடும் அறியாமை எப்படி நம்மக்களுக்கு புரியாமலேயே உள்ளது? இதில் கொடுமை என்னவென்றால் இது போன்ற ஏமாற்று ஆசாமிகளுக்கு முப்பது சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக மெத்தப்படித்த மேதாவிப்பக்தர்களும் உண்டு. சாதாரண வாத்தியார் வேலையை உதறியவனும், சிறுவயதில் தவறு செய்துவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடியவனும், படிப்பறிவின்றி ஜீவனத்திற்காக ஆட்டோ ஓட்டித்திரிந்தவனும் இன்று நம்மக்களால் கடவுளராய் கொண்டாடப்படுகிறார்கள். அய்யா மனிதர்களே… உங்களது நம்பிக்கைகளின்படி கடவுளென்பது இறவா சக்திதானே? ஆனால் நீங்கள் கடவுளாய் நினைக்கும் இந்த சாதாரண மனிதரெல்லாம் நம்மைப்போலவே உண்டு, கழித்து, நோய்வாய்ப்பட்டு இறக்கும் தன்மைகொண்ட சாதாரணமானவர்களே என்ற சின்ன விஷயம்கூட உங்களுக்கேன் புரிவதேயில்லை? இவையெல்லாவற்றையும் விட கொடுமை இதுபோன்ற சாமியார்களின் அசிங்கங்களை வீடியோ படமாய்ப் பார்த்த பின்பும் கூட இல்லையில்லை அவர் கடவுள், அவர் மீது களங்கம் சுமத்துவதை நம்பமாட்டோம் என்னும் மனநிலையிலுள்ள நம்மக்களை என்னவென்று சொல்வது?

சிறையிலிருந்து வெளியிலேயே வராமல் நோய்வாய்ப்பட்டு சமீபத்தில் இறந்து போனாரே சாமியார் பிரேமானந்தா… அவருடைய பக்தர்களுக்கெல்லாம் நான் கேட்க விரும்பும் கேள்வி ஒன்றுண்டு. உங்கள் சாமியார் கடவுளோ… இல்லை கடவுளுக்கு நிகரானவரோயென்றால் அவருக்கும் ஏன் சாதாரண மனிதரைப்போல் மூப்பும், நோயும், இறப்பும் வந்தது? இவ்வுலகில் நம் கண்முன்னே நடக்கும் எந்தவித அக்கிரமங்களையும், அநியாயங்களையும் நீங்கள் கடவுளாய் வணங்கும் உங்கள் சாமியார்களால் தடுக்கவோ, திருத்தவோ முடிவதில்லையே ஏன்? புரிந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே… இவர்கள் கடவுள்களல்ல… சாமியார்களெல்லாம் வெறும் ஆசாமிகளே!!!

எந்தவித மூலதனமுமின்றி திடீரென சாமியார் வியாபாரத்தை ஆரம்பிக்கும் இவர்கள் கொஞ்சகாலத்தில் ஆயிரக்கணக்கில் கோடிகளைச் சேர்ப்பது எப்படி? தங்கத்திலேயே கோயில்கள் கட்டுவதெப்படி? உலகம் முழுவதும் தங்கள் கிளைகளைப்பரப்பி சொத்துக்களை குவிப்பதெப்படி? இவற்றுக்கெல்லாம் இந்த சாமியார்களின் மூலதனம் என்ன தெரியுமா? கடவுளென்ற பெயரிலிருக்கும் மக்களின் அறியாமையும் மூடநம்பிக்கையும் மட்டுமே!!!
இந்த மூடநம்பிக்கைகளை, ஆசாமிகளை சாமிகளாய் நம்பும் வடிகட்டிய முட்டாள்தனங்களை நம் மக்களிடமிருந்து எப்படி ஒழித்துக்கட்டுவதென்பது புரியாத புதிராகவே உள்ளது.

நண்பர்களே… கோயிலுக்குச்செல்லுங்கள். கடவுளை வணங்குங்கள். ஆத்ம அமைதி பெற்று ஆனந்தமாய் வாழுங்கள். நான் ஒருபோதும் வேண்டாமென்று சொல்லப்போவதில்லை. ஆனால் நீங்கள் கடவுளுக்கு செய்ய விரும்புவதை உண்டியலில் கொட்டாதீர்கள். ஒரேயொரு முறை நான் கூறப்போகும் வாக்கியத்தை உளப்பூர்வமாய் சிந்தித்துணர்ந்து உள் நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள். ‘’ ஒவ்வொருமுறை நீங்கள் வீணாக்கும் ஒவ்வொரு பறுக்கையின்போதும் ஓரிரு கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் இவ்வுலகில் இக்கணம் பசித்திருக்கக்கூடும் என்பதை உணருங்கள் ’’. உண்டியலில் கொட்ட விரும்பும் பணத்தில் இவ்வுலகில் கஷ்டத்திலிருக்கும் சக உயிர்களுக்கு உதவி செய்து பாருங்கள். அப்போது கிடைக்கும் ஆத்மதிருப்தி உங்களுக்குணர்த்தும்… ‘’ நம்பிக்கையே கடவுள்; கடவுளே நம்பிக்கை; ‘’

நம்பிக்கைகள் நிலைத்திருக்கலாம் தவறில்லை; ஆனால் மூடநம்பிக்கைகள் முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டாகவேண்டும். ஆகவே நண்பர்களே… உங்களது மத உணர்வுகளையும் தேவையற்ற மூடநம்பிக்கைகளையும் ஓரம்கட்டிவிட்டு ‘’நம்பிக்கையே கடவுள்’’ என்பதை உளப்பூர்வமாய் உணர்ந்து வாழப்பழகுங்கள். உங்கள் தன்னம்பிக்கை வளர்வதுடன் மனமும் இனிமை பெற்று வாழ்வும் ஏற்றம் பெறும்.

2 comments:

  1. நல்ல தெளிவான கட்டுரை

    வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  2. your heading is correct. Those who knows about the philosophy of god will read these. Those still believe in "human gods" ? ? ? will read?.

    Upto the god. ella pugazhum iraivanukke. endru vida vendi ullathu.

    ReplyDelete