SaiRose...

தேடிச்சோறு நிதந்தின்று
பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி
மனம் வாடித்துன்பமிக உழன்று
பிறர்வாடப் பலச்செயல்கள் செய்து
நரை கூடிக்கிழப்பருவமெய்தி
கொடுங்கூற்றுக்கிரையெனப்பின்மாயும்
பல வேடிக்கை மனிதரைப்போலே
நானும் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?.....!


Monday, March 14, 2011

நத்தைப்பெண் { ஒரு நட்பின் க(வி)தை }


நத்தைப்பெண்
{ ஒரு நட்பின் க(வி)தை }

நகரச்சந்தடியின் நெரிசலுக்கிடையில்-ஒரு
சராசரிப்பெண்ணாய் நலிந்து வாழும்-உன்
பால்ய பருவத்து உயிர் பேசுகிறேன்!

எட்டு மாதக்குழந்தையாய் என் வயிற்றில்
எட்டி உதைத்த பாலகன்
யாரையும் நினைவுபடுத்தவில்லை-என்
மணாளனையும் மகிழ்ச்சியையும் தவிர!

முடிந்து போன என் மகிழ்வுக்குப்பிறகு
முட்டி முலை அருந்தும் போதெல்லாம்-என்
இறந்துபோன நாட்கள் ஒவ்வொன்றாய்
இதயத்திலிருந்து கலைந்தெழுந்து
இமைகளுக்குள் நீராய் வரும்!

என் கைகளில் சாட்டை பதித்ததால்
கல்லெறிந்து காயப்படுத்தினாயே… கமலா டீச்சர்
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

விரல் நோகுது என்று சொன்னால்
விடியும்வரை விழித்திருந்து-என்
வீட்டுப்பாடப்புத்தகங்களையும்
முடித்தெழுதி தருவாயே…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

ஊர்க்கோடியில் உடைகளைந்து
ஒன்றாய் குளிப்போமே
ஊற்று நீர்க்கேணி…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

அம்மையில் நான் படுத்தபோது
உயிர்துடித்து மஞ்சளணிந்து
ஓராயிரம் முறை சுற்றினாயே-
அந்த அம்மன் கோவில்……
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

பட்டாம்பூச்சி துன்புறுத்தல்
பிடிக்காது என்றபோதும்
பிடித்துப்போன எனக்காக
பிடித்து வருவாயே…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

என் பூப்பெய்திய நாளன்று
யாராரோ தடுத்தும் கேளாமல்-என்
கைவிரல் தொட்டிழுத்து
கண்ணாமூச்சியாட அழைத்தாயே…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

மாங்காய் கேட்ட என்னால்
மாந்தோப்பின் மரங்களுக்கிடையில்
கட்டி வைக்கப்பட்டு
கண்ணீர் சிந்தினாயே…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

மதுவில் வரும் என்னப்பா
அம்மாவை அடிக்கும் போதெல்லாம்-எனை
அன்பாய் அரவணைத்து
ஆறுதல் சொல்வாயே…
நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

எது எப்படியாகட்டும்,
உலகம் தெரியும்முன்னரே
உன்னையும் என்னையும் பிரித்துச்சென்ற
விழிகளின் நீரால் நனைந்த
விதியின் அந்த கறுப்பு தினம்…
நிச்சயம் நினைவிருக்கும் உனக்கு….

வாழ்க்கைச்சக்கரத்தின் வேகச்சுழற்சியில்
தொடர்பின்றி துண்டிக்கப்பட்டு
திசைக்கொருவராய் சிதறிப்போனோம்..!


இத்தனையாண்டுகள் கழித்து
எதிர்பாரா நம் சந்திப்பினில்
உள்ளம் பூத்த வார்த்தைகளெல்லாம்
உதடுகள் தொட மறுத்துப்போயின…!

முடிந்தவை என்றுமே நினைவுகளில்,
நடப்பவை மட்டுமே உணர்வுகளில்;
உணர்வும் நினைவும் ஒன்றாய்க்கலந்திட
உனைக்கண்ட மின்னல் நொடிகளில்
எங்ஙனம் உனது தோழியாயிட….?

அப்போதெல்லாம் பென்சில் சீவுவது
எனக்குப்பிடித்த ஒன்று,
வெட்டுப்படும் என் விரல்களைக்கண்டு
கலங்கிப்போகும் உன் விழிகளைக்காணவே
அடிக்கடி சீவுவேன்-அந்த
செட்டியார் கடை அம்பது காசு பென்சிலை!
அதனால்தானோ என்னவோ…-இன்று
அன்பு காட்ட ஆளின்றி
அனாதையாய் தவிக்கிறேன்;

மலர்களை மறைப்பதாக எண்ணி
இலைகளை உதிர்க்கச்சொல்லுதல் நியாயமோ?...
இப்படியொரு மணாளனைப்பெற்றது
எப்பிறப்பில் நான் செய்த பாவமோ….?

பெண்ணாய் பிறந்திருப்பாயானால்
மணாளன் உதட்டில் புகைந்தது
மங்கையென் உடம்பில் புதைந்ததை
உனக்குக்காட்டியிருப்பேன்!

சந்தித்த வேளையில்
சிந்திக்காமல் சிரித்து நடித்தேன்-அது
என் உள்ளத்தைப்பூட்டி
உதடுகள் உதிர்த்த பொய்…!



எப்படி மறைத்தேன் உன்னிடம்?,
எதற்காக மறைத்தேன் உயிரிடம்?,
ஒருவேளை……
என் வாழ்க்கை, என் குடும்பம்
என்ற கூட்டுக்குள் சுருங்கிப்போன
‘நத்தைப்பெண்’ணாய்தான்
நானும் வாழ்கிறேனா?

இதயத்தை வினவும் போதெல்லாம்
இல்லையென்றுதான் தோன்றுகிறது;

புத்தாடை அணிந்த போதெல்லாம்
புல்வெளியில் எனை நிறுத்தி
புது தேவதையாய்ப் பார்த்து
பூத்திட்ட உன்னிடம்-என்
நைந்து போன ஆடையையும்-ஒரே
மஞ்சள் கயிறு அணிகலனையும்
எப்படி காண்பிப்பேன் தைரியமாய்?...
அதனால்தான் மறைத்தேன் பவ்யமாய்!

இப்பொழுதெல்லாம் நிறைய தாகம் நண்பா,
விழிகளின் வழியாய் நீர் வெளியேறிக்கொண்டேயிருப்பதால்!

இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன் ஒவ்வொரு நாளும்
இனிவரும் பிறப்பிலாவது உனை மகளாய் வந்தடைய!

எவ்வளவோ செய்திருக்கிறாய் என் தாய்க்கும் மேலாய்…
இறுதியாய் ஒன்று வினவுவேன்
எனக்காக செய்வாயா நண்பா?
எங்கேயேனும் அலைந்தாவது யாரையேனும் கேட்டாவது
தொலைந்து போன என் மகிழ்ச்சியை
மீட்டுத்தரும் ஒரே மருந்தை
‘மரணத்தை’ எனக்கு வாங்கித்தருவாயா?...
மகிழ்வோடு காத்திருக்கிறேன்……

No comments:

Post a Comment